T-306 ఎక్కడి సుద్ది యీ భ్రమనేల పడేరు

 తాళ్లపాక అన్నమాచార్యులు

306 ఎక్కడి సుద్ది యీ భ్రమనేల పడేరు

For English version press here

ఉపోద్ఘాతము

వేలాది కీర్తనలలో అన్నమాచార్యులు భక్తిని బోధించరు;

కేవలం మనమున్న స్థితిని చూపుతారు.

ఈ స్థితి నుండే స్పష్టత ఎలా పుట్టుకొస్తుందో సూచిస్తారు.

భ్రమను ప్రశ్నిస్తారు.

మనము తరచుగా ఆధ్యాత్మిక విషయాలను వింటూ, మాట్లాడుకుంటూ,

ఒక స్పష్టత ఉందని భావించుకుంటాము.

భ్రమలను పట్టుకొని ఉండడం, జారిపోతున్న బిడ్డ కాలి కడియమునో, చేతి ఉంగరమునో పట్టుకొనుట వంటిది —

అవి ఏ క్షణంలోనైనా జారిపోవచ్చును.

ఈ స్థితి దేవతలకు, మునులకు, సిద్ధులకు, గంధర్వులకు 

కూడా వర్తించునని చెబుతారు.

మన ప్రస్తుత జీవనము — 

ఈ దేహము అనే గుర్తింపుతో కాలాన్ని గడపడం మాత్రమే.

“హరి” కూడా ఇక్కడ ఒక ప్రతీకగానే నిలుస్తాడు.

ఈ విధంగా చూస్తే, మన నిర్మాణమంతా 

పేకమేడల వలె సున్నితంగా పేర్చి వున్నది;

చిన్న గాలికే కూలిపోవును.

అప్పుడే కవి ఒక కఠినమైన ప్రశ్నను ముందుంచుతారు:

“అక్కటా వో దేహులాల హరినే తలఁచరో?”

భ్రమలతో నిర్మించుకున్న దేహధారులారా —

మీరు వాస్తవముగా హరిని తలచ గలరా? 

---

అధ్యాత్మ​ సంకీర్తన

రేకు: 222-5 సంపుటము: 3-124

ఎక్కడి సుద్ది యీ భ్రమనేల పడేరు అక్కటా వో దేహులాల హరినే తలఁచరో           ॥పల్లవి॥ బలుదేవతలకునుఁ బాయదట వ్యామోహము యిలపై నరులము నేమెంతకెంత కలదట మునులకుఁ గడు రాగద్వేషాలు చలనచిత్తులము మా జాడ యిఁక నేది              ॥ఎక్క॥ పరగఁ దొల్లిటివారు పంచేంద్రియబద్ధులట నెరవుగా ముక్తులమా నేఁటివారము అరిదిఁ బ్రపంచము మాయామయమట నేము దురితవర్తనులము తొలఁగేమా           ॥ఎక్క॥ ఘన సిద్ధగంధర్వులు కడ గానలేరట దినమత్తులము మా తెలివేఁటిది యెనలేని శ్రీవేంకటేశ్వరు శరణుచొచ్చి మనువార మింతేకాక మరి గతియేది   ॥ఎక్క॥

Details and Explanations:

పల్లవి:

ఎక్కడి సుద్ది యీ భ్రమనేల పడేరు

అక్కటా వో దేహులాల హరినే తలఁచరో ॥పల్లవి॥  

Telugu Phrase	Meaning
ఎక్కడి సుద్ది యీ భ్రమనేల పడేరు	“సుద్ది” = మాట, వార్త, ఆధ్యాత్మిక చర్చ. ఈ సంగతులు ఎక్కడ విన్నారు? వాని గురించి భ్రమనేల పడేరు
అక్కటా వో దేహులాల హరినే తలఁచరో	అయ్యో ఓ దేహధారులారా “హరినే తలఁచరో"

---

సూటి భావము:

ఈ సంగతులు ఎక్కడ విన్నారు? వాని గురించి భ్రమనేల పడేరు అయ్యో ఓ దేహధారులారా!  “హరినే తలఁచరో"

---

సూచిత భావము:

ఆ సంగతులు ఈ సంగతులు విని కాలము వృథా చేసుకోకండి. “హరిని తలచని బదుకు — బదుకా?

---

గూఢార్థవివరణము:

“ఎక్కడి సుద్ది”

కవి అడుగుతున్నాడు:

ఈ సుద్దులు ఎక్కడి నుండి వచ్చినవి?

మీ మదిలో ఏర్పరచుకున్న స్పష్టత నిజమా? ​

లేక వినినదాని పునరుక్తి మాత్రమేనా?

---

 “యీ భ్రమనేల పడేరు”

అనగా

వినిన మాటలను నిజమని నమ్ముట,

అనుభవం లేకుండానే ప్రకటించుట

తెలియని దానిని జ్ఞానమని భావించుట —

భ్రమలో పడుటే.

మనము భ్రమను ఎంచుకోము.

అందులో జారిపడతాము.

---

 “అక్కటా వో దేహులాల”

ఇది ముఖ్యము.

మనము దేహముతో గుర్తింపు పొందినవారము.

ఇంద్రియాలు, స్మృతి, భయాలు, రక్షణ భావం —

ఇది మన ప్రస్తుత స్థితి.

ఈ స్థితిలో నుండే

మనము ఆధ్యాత్మిక స్పష్టతను ప్రకటిస్తున్నామా?

అన్నది పరిశీలించ వలెను.

---

 “హరినే తలఁచరో” — ప్రధాన బిందువు.

ఇక్కడ హరి ఇక్కడ ఒక సిద్ధాంత దైవము కాదు.

“భ్రమల నిర్మాణానికి అతీతమైన దిశ.”

స్మృతితో నిర్మించబడని దిశ.

పునరావృతం కాని దిశ.

హరిని పొందుట కాదు —

భ్రమను గమనించుట​.

అడ్డుగా నిలిచిన నిర్మాణాన్ని చూడడం.

ఇది శరణాగతికి ఆజ్ఞ కాదు.

ఇది మౌన పరిశీలనకు పిలుపు.

---

నిర్మాణ సారం

పల్లవిలో మూడు దశలు:

1.     ప్రకటిత స్పష్టతను ప్రశ్నించుట.

2.     భ్రమను గుర్తించుట.

3.     మాటల, సంజ్ఞల​ నిర్మాణం దాటిన — సూటి దృష్టికి ఆహ్వానం. 

“హరినే తలఁచరో”

అంటే —

నీకు హరికి మధ్య నిలిచిన

స్మృతి, మాట, అభిమానం, పాత్ర —

ఇవన్నీ గమనించగలవా?

ఆ స్పృహయే తలచుట.

ఇది భక్తి నినాదం కాదు.

ఇది ఆత్మపరిశీలనకు తలుపు.

---

మొదటి చరణం:

బలుదేవతలకునుఁ బాయదట వ్యామోహము

యిలపై నరులము నేమెంతకెంత

కలదట మునులకుఁ గడు రాగద్వేషాలు

చలనచిత్తులము మా జాడ యిఁక నేది              ॥ఎక్క॥

---

సూటి భావము:

అనేకమంది దేవతలకు కూడా వ్యామోహము అంటుకుని బయటకు రాలేని విషయము వింటాము. ఇక ఈ భూగడ్డపై ఉన్న సామాన్య మనుషులము — మన స్థితి ఏమిటి? మునులు కూడా రాగద్వేషాలలో చిక్కుకొని అవస్థలు పడుతున్నారందురు. చలనచిత్తము గల మానవులము. మన మెంత​? (మనము ఆ అవ్యవస్థలలో చిక్కుకున్నామన్న సంకేతములను ఉపేక్షించువారము).

---

గూఢార్థవివరణము:

“బలుదేవతలకునుఁ బాయదట వ్యామోహము”

దేవతలు — అంటే ఉన్నత స్థితికి ప్రతీక.

"కలదట మునులకుఁ గడు రాగద్వేషాలు”

మునులు — అంటే సాధకులు, తపస్వులు.

 

సాధన, ఉన్నత స్థితి వగైరాలు వ్యామోహము, రాగద్వేషాలకు అతీతము గావు.

ఇకపోతే చలనచిత్తులము, మన పరిస్థితి ఏమీ?

సాధన, ఉన్నత స్థితి — ఇవి చిత్తస్థిరతకు హామీలు కావు. 

మహాభారతం, పురాణాల్లో దేవతలు, ఋషులు కూడా రాగద్వేషాలకు లోనవుతారు — ఇది యాదృచ్ఛిక కథనం కాదు. ఇది ఒక నిర్మాణ సూచన. మన మనస్సు సాధన, ఉన్నత స్థితి వంటివి ఉంటే హరిని చేరువగుట సులభమని ఒక నిర్మాణం కట్టుకొనును. ఇంకా ఆయా కల్పనలలో చిక్కుకొనును. మనస్సు తానే కట్టెలను పేర్చి తన ఊహలతో మంటలు రాజేసి,  ఆ  కట్టెలను అంటి మంటలు పైకెగసినట్లు పైనున్న ఆ హరిని చేరుటకు మార్గములుగా భావించును. హరిని తలచుటకు అవే నిర్మాణములు అడ్డుగోడలుగా మారునని సూచన.

---

రెండవ​ చరణం:

పరగఁ దొల్లిటివారు పంచేంద్రియబద్ధులట

నెరవుగా ముక్తులమా నేఁటివారము

అరిదిఁ బ్రపంచము మాయామయమట నేము

దురితవర్తనులము తొలఁగేమా    ॥ఎక్క॥ 

Telugu Phrase	Meaning
పరగఁ దొల్లిటివారు పంచేంద్రియబద్ధులట	(పరగఁ దొల్లిటివారు = లోతుగా విచారించినవారు, మనము పెద్దలని ఒప్పుకొనువారు) మనము పెద్దలనువారికీ పంచేంద్రియబంధనము తప్పలేదని అంటారు.
నెరవుగా ముక్తులమా నేఁటివారము	పూర్తిగా ముక్తులమా నేఁటివారము?
అరిదిఁ బ్రపంచము మాయామయమట నేము	ఈ విశాలము, సంక్లిష్టము, కష్టసాధ్యము అగు ప్రపంచము. మాయామయమని అందుము మనము
దురితవర్తనులము తొలఁగేమా	పాపము కల్మషములతో వర్తించువారము. ఆ సంగతి తెలిసీ తప్పు ద్రోవ తొలగువారమా?

---

సూటి భావము:

మనము పెద్దలని గురువులని భావించువారు కూడా పంచేంద్రియబద్ధులని విందుము. వారూ, నేటి మనము పూర్తిగా ముక్తులమా? ఈ విశాలము, సంక్లిష్టము, కష్టసాధ్యము అగు ప్రపంచము మాయామయమని అందుము మనము. పాపము కల్మషములతో వర్తించువారము. సంగతి తెలిసీ ఆ ద్రోవ తొలగువారమా?

---

గూఢార్థవివరణము:

ఈ చరణం పల్లవిలోని “ఎక్కడి సుద్ది?”

అనే ప్రశ్నను స్పష్టముగా ప్రతిబింబిస్తుంది.

మనము గౌరవించే వారు —

విచారణ చేసిన వారు —

యోగులు —

వారికీ బంధనము తప్పలేదని వింటాము.

అయితే మనము ముక్తులమని భావించుటకు ఆధారమేమి?

---

“అరిదిఁ బ్రపంచము మాయామయమట నేము”

ఇక్కడ “నేము” అన్న పదము కీలకము.

ప్రపంచము మాయమని మనమే పలుకుతున్నాము.

అది ప్రత్యక్ష గ్రహణమా?

లేక వినికిడి పునరుక్తి మాత్రమేనా?

“ఎక్కడి సుద్ది?”

---

“దురితవర్తనులము తొలఁగేమా”

ప్రపంచము మాయమని పలుకుచున్న మనలో —

మార్పు కలిగిందా?

సంగతి తెలిసీ ఆ ద్రోవను విడిచితిమా?

లేక ఆ వినికిడి లోపల చేయు సమ్మర్దములో చిక్కుకున్న వారమా?

---

నిర్మాణ సారం

ఈ చరణం కూలగొట్టునది:

1.     పెద్దలపై ఆధారము

2.     ముక్తి భావనపై ఆధారము

3.     తత్త్వ వాక్యములపై ఆధారము

4.     మాటలతో వచ్చిన ఆత్మసంతృప్తి

మిగిలేది —

మాటలకతీత పరిశీలన.

---

మూడవ​​ చరణం:

ఘన సిద్ధగంధర్వులు కడ గానలేరట

దినమత్తులము మా తెలివేఁటిది

యెనలేని శ్రీవేంకటేశ్వరు శరణుచొచ్చి

మనువార మింతేకాక మరి గతియేది              ॥ఎక్క॥

Telugu Phrase	Meaning
ఘన సిద్ధగంధర్వులు కడ గానలేరట	మహాసిద్ధులు, గంధర్వులుకూడా పూర్తిగా ఎదో ఒక చివరను (ఆదిని గాని అంతమును గానీ) కానలేరట​
దినమత్తులము మా తెలివేఁటిది	వెలుగులో కనిపించిన భాగానికే పరిమితమై అదే సత్యమనే నిషాలో తిరిగే మన తెలివి ఏపాటిది?
యెనలేని శ్రీవేంకటేశ్వరు శరణుచొచ్చి	ఎంచలేని అపారమైన, వేంకటేశ్వరుని శరణుచొచ్చి
మనువార మింతేకాక మరి గతియేది	బ్రదుకువో బదుకు. అదికాక మరి గతియేది.

సూటి భావము:

మహాసిద్ధులు, గంధర్వులుకూడా పూర్తిగా ఎదో ఒక చివరను (ఆదిని గానీ అంతమును గానీ) కానలేరట. పగలు (అను ముందటి వెలుగు) పూర్తిగా క్రమ్ముకొనగా, దానినే సత్యము అని భావించే మన తెలివి ఏపాటిది? ఎంచలేని అపారమైన, వేంకటేశ్వరుని శరణుచొచ్చిన బ్రదుకువో బదుకు. అదికాక మరి గతియేది.

---

గూఢార్థవివరణము: 

“దినమత్తులము మా తెలివేఁటిది”

“దినము” — వెలుగు, స్పష్టంగా కనిపించేది.

మనకు ఎరుకకు వచ్చేది.

అయితే మన గ్రహణము ఎప్పుడూ సంపూర్ణం కాదు.

అది ఒక భాగము మాత్రమే.

అయినప్పటికీ ఆ భాగాన్నే సంపూర్ణమని నమ్మి

దానిలోనే తిరుగుతూ ఉండుట — మత్తు.

తెలిసిన దానిపైనే ఆధారపడి

తెలియనిదానిని విస్మరించుట — ఇదే దినమత్తు.

సిద్ధులు కూడా పూర్తిని గ్రహించలేరని చెప్పిన వెంటనే

మన తెలివి స్థాయి ప్రశ్నించబడుతుంది.

అదీ తెలివేనా?

సత్యాసత్యముల సంఘర్షణలో

తెలిసిన దాని మత్తుకు,

తెలియనిదానిని కనుగొను ప్రయత్నమునకు

తావివ్వనిది ఏదైనా ఉందా?

---

 

“దినమత్తులము మా తెలివేఁటిది”

అనేది ఒంటరి వ్యాఖ్య కాదు.

ఇదే భావము ఇతర కీర్తనలలోను చూడవచ్చును.

మచ్చుకు కొన్ని క్రింద ఇస్తున్నాను

పంక్తి	సూచన
దినమత్తులము మా తెలివేఁటిది	వెలుగులో కనిపించిన భాగాన్నే సంపూర్ణమని భావించు తెలివి తెలివేనా?
తెల్లవారి నప్పుడెల్లా తెలిసితిననే గాని కల్లయేదో నిజమేదో కాన నేను	స్పష్టత ఉన్నదనుకున్నప్పటికీ సత్యాసత్యాలను విడదీయలేని స్థితి
చూచే చూపొకటి సూటిగుఱి యొకటి	చూచుట వేరు, సూటిగా గ్రహించుట వేరు (చూపుల రేఖలు సరళరేఖలో వున్నా సూటిగా వున్నది వున్నట్లు చూడలేకున్నామేమి?​)

---

“శరణుచొచ్చి”

ఇది ఓటమి కాదు.

అలసట కాదు.

భక్తి నినాదము కాదు.

ఇది:

తన పరిమితిని గుర్తించి

అపరిమితాన్ని నిర్వచించుటకు ప్రయత్నించకుండా

నిలుచుట.

అది మౌన స్థితి.

---

 “మరి గతియేది”

మొత్తం కీర్తన​ ఒక ప్రశ్నతో ముగుస్తుంది.

తెలివి పరిమితి తెలిసిన తరువాత

అపారత్వాన్ని కొలవలేనని గ్రహించిన తరువాత

ఇంక మార్గమేమి?

నిర్మాణం ఇలా నిలుస్తుంది:

• ఉన్నత స్థితులు సంపూర్ణం కావు

• మన తెలివి పరిమితం

• అపరిమితము కొలవలేనిది

• పరిమితి గుర్తింపు తరువాత — మౌన స్థితి

---

కీర్తన​ సారం

1.     ఆధ్యాత్మిక ఉన్నత స్థితులపై విశ్వాసం

2.     తెలివి పై అతిశయ నమ్మకం

3.     సత్యాన్ని పూర్తిగా గ్రహించగలమనే ధారణ

మిగిలేది —

పరిమితిని తెలిసిన స్పష్టత.

అదే శరణాగతి.

Bottom of Form

---

X-X-The END-X-X

---

305 evvarivāṃ̐ḍō yeraṃ̐garādu (ఎవ్వరివాఁడో యెఱఁగరాదు)

 TALLAPAKA ANNAMACHARYULU

305 ఎవ్వరివాఁడో యెఱఁగరాదు

(evvarivāṃ̐ḍō yeraṃ̐garādu)

తెలుగులో చదవడానికి ఇక్కడ నొక్కండి.

INTRODUCTION

ఎవ్వరివాఁడో యెఱఁగరాదు —

“Know not who the embodied belongs to” —

We truly do not know to whom this living being belongs.

Annamacharya simply places this fact before us.

Yet the mind, conditioned by the need for certainty,

does not accept this.

Where knowledge is denied, it intensifies its effort to know.

That is our natural tendency.

And that very effort is the real misstep.

In this kīrtana, Annamacharya does not invite us

to discover who we belong to.

He questions the urge to discover itself.

Our habit is to divide life into two worlds —

this world and the other;

here and beyond.

He does not accept that division.

This is not a story of two worlds.

It is a play of light and shadow appearing within what is already one.

In that play, the human being imagines himself to be a role —

and then assigns that role ownership, meaning, and destination.

Annamacharya does not stop this attempt.

He simply places it before us.

There is no instruction here.

There is no consolation.

Only a quiet seeing of where we misunderstand ourselves.

---

అధ్యాత్మ​ సంకీర్తన

రేకు: 95-2 సంపుటము: 1-472

ఎవ్వరివాఁడో యెఱఁగరాదు అవ్వలివ్వలి జీవుఁ డాటలో పతిమే    ॥ఎవ్వరి॥ ధర జనించక తొలుత తనుఁ గానరాదు మరణమందిన వెనక మఱి కానరాదు వురువడి దేహముతో నుండినయన్నాళ్లే మరలు జీవునిబదుకు మాయవో చూడ             ॥ఎవ్వరి॥ యిహములో భోగించు నిందుఁ గొన్నాళ్లు మహిమ పరలోకమున మలయుఁ గొన్నాళ్లు తహతహలఁ గర్మబంధములఁ దగిలినయపుడే అహహ దేహికిఁ బడుచులాటవో బదుకు            ॥ఎవ్వరి॥ సంతానరూపమై సాగు ముందరికి కొంత వెనకటిఫలము గుడువఁ దాఁ దిరుగు యింతటికి శ్రీవేంకటేశుఁ డంతర్యామి బంతి నితనిఁ గన్న బదుకువో బదుకు              ॥ఎవ్వరి॥

PHILOSOPHICAL POEM

Copper Plate: 95-2 Volume: 1-472

evvarivāṃ̐ḍō ye\raṃ̐garādu avvalivvali jīvuṃ̐ ḍāṭalō patimē          ॥evvari॥ dhara janiṃcaka toluta tanuṃ̐ gānarādu maraṇamaṃdina venaka ma\ri kānarādu vuruvaḍi dēhamutō nuṃḍinayannāḻlē maralu jīvunibaduku māyavō cūḍa    ॥evvari॥ yihamulō bhōgiṃcu niṃduṃ̐ gonnāḻlu mahima paralōkamuna malayuṃ̐ gonnāḻlu tahatahalaṃ̐ garmabaṃdhamulaṃ̐ dagilinayapuḍē ahaha dēhikiṃ̐ baḍuculāṭavō baduku              ॥evvari॥ saṃtānarūpamai sāgu muṃdariki koṃta venakaṭiphalamu guḍuvaṃ̐ dāṃ̐ dirugu yiṃtaṭiki śrīvēṃkaṭēśuṃ̐ ḍaṃtaryāmi baṃti nitaniṃ̐ ganna badukuvō baduku          ॥evvari॥

 Details and Discussions:

Chorus (Pallavi):

---

పల్లవి: 

ఎవ్వరివాఁడో యెఱఁగరాదు

అవ్వలివ్వలి జీవుఁ డాటలో పతిమే ॥పల్లవి॥ 

evvarivāṃ̐ḍō ye\raṃ̐garādu

avvalivvali jīvuṃ̐ ḍāṭalō patimē ॥evvari॥ 

Telugu Phrase	Meaning
ఎవ్వరివాఁడో యెఱఁగరాదు	It cannot be known to whom this living being belongs
అవ్వలివ్వలి	That side–this side; here–beyond; seen–unseen
జీవుఁ డాటలో	In the play (shades or movement) of life
పతిమే	Only a figure; merely an image; a puppet

---

Literal Meaning:

We do not truly know to whom this living being belongs. In the play between “that side” and “this side,” the individual is merely a figure.

---

Interpretative Notes: 

“ఎవ్వరివాఁడో యెఱఁగరాదు” —

“We do not know, who the embodied belongs to”—

This world or beyond that?

This is not a mystical statement.

It is a factual observation.

However, mind accustomed to certainty, cannot tolerate this uncertainty

Before birth — we were not visible.

After death — we are not visible.

Now in between — we claim identity.

Human mind formed primarily security as the basis threatened by ambiguity

It wants ownership.

It wants definition.

It wants certainty.

That urge to define —

is the beginning of psychological movement.

---

“అవ్వలివ్వలి”

We divide:

·       Here / Beyond

·       This world / Other world

·       Birth / Death

·       Visible / Invisible

Annamacharya does not accept two separate realms.

He points to a movement appearing as two.

It is one reality appearing as alternating phases —

like light and shadow.

---

“పతిమే” — merely a figure

This is sharp.

The individual is not the owner of the play.

Not the director.

Not the author.

Just a formed appearance within movement.

The mind then adds:

·       A past

·       A future

·       A story

·       A purpose

·       A destination

The story creates continuity.

Continuity creates identity.

Identity carries fear within it.

Annamacharya does not argue against it.

He simply places the structure before us.

---

Structural Core of the Pallavi

·       We do not know who we are in absolute terms.

·       The mind tries to establish identity.

·       That attempt itself becomes the “play.”

·       The individual (awareness) is only a formed appearance within that movement.

---

First Stanza:

ధర జనించక తొలుత తనుఁ గానరాదు

మరణమందిన వెనక మఱి కానరాదు

వురువడి దేహముతో నుండినయన్నాళ్లే

మరలు జీవుని బదుకు మాయవో చూడ ॥ఎవ్వరి॥

dhara janiṃcaka toluta tanuṃ̐ gānarādu

maraṇamaṃdina venaka ma\ri kānarādu

vuruvaḍi dēhamutō nuṃḍinayannāḻlē

maralu jīvunibaduku māyavō cūḍa          ॥evvari॥

Telugu Phrase	Meaning
ధర జనించక తొలుత తనుఁ గానరాదు	Before birth, this body is not seen upon the earth
మరణమందిన వెనక మఱి కానరాదు	After death, it is no longer seen
వురువడి దేహముతో నుండినయన్నాళ్లే	(వురువడి =Violence, impetuosity, speed, haste) Only while this body exists in its restless, forceful, impetuous movement
మరలు జీవునిబదుకు మాయవో చూడ	Then look carefully — is this life of the individual not an illusion?

---

Literal Meaning:

Before birth, the body is not visible. After death, it disappears again. Only during the period in which this body exists — driven by urgency and intensity — does life appear. Look closely: is not the life of the individual, then, an illusion?

---

Interpretative Notes:

This stanza presents a stark observation.

Before birth — no body.

After death — no body.

Between the two — a brief appearance.

Life, as we know it, exists only within this narrow window.

But Annamacharya does not stop there.

---

He qualifies the body as “vuruvadi” — not calm, not neutral, not serene.

It is:

·       driven

·       restless

·       forceful

·       urgent

·       impulsive

Life, as we experience it, is not a still presence.

Life is agitation in motion.

Desire pushes.

Fear reacts.

Identity defends.

Ambition accelerates.

Within this field of intensity, “life” feels solid and important.

---

But the poet invites us to pause:

If life appears only during this brief, agitated interval —

what is its true nature?

He does not declare it unreal.

He does not preach renunciation.

He simply says:

“చూడ = Look.”

---

The question — మాయవో చూడ māyavō chūḍa — is not a verdict.

It is an invitation to examine carefully.

Not philosophically.

Not theologically.

But directly.

Is what we call “my life” something permanent?

Or does it exist only within the turbulence of this temporary body?

The stanza does not answer.

It leaves the tension alive.

And that tension is deliberate.

---

Second Stanza:

యిహములో భోగించు నిందుఁ గొన్నాళ్లు

మహిమ పరలోకమున మలయుఁ గొన్నాళ్లు

తహతహలఁ గర్మబంధములఁ దగిలినయపుడే

అహహ దేహికిఁ బడుచులాటవో బదుకు ॥ఎవ్వరి॥

yihamulō bhōgiṃcu niṃduṃ̐ gonnāḻlu

mahima paralōkamuna malayuṃ̐ gonnāḻlu

tahatahalaṃ̐ garmabaṃdhamulaṃ̐ dagilinayapuḍē

ahaha dēhikiṃ̐ baḍuculāṭavō baduku          ॥evvari॥

Telugu Phrase	Meaning
యిహములో భోగించు నిందుఁ గొన్నాళ్లు	The pleasures enjoyed in this world last only for a few days
మహిమ పరలోకమున మలయుఁ గొన్నాళ్లు	The glories of the other world also endure only for a while
తహతహలఁ గర్మబంధములఁ దగిలినయపుడే	When, through restless craving, one becomes entangled in bonds of action
అహహ దేహికిఁ బడుచులాటవో బదుకు	Ah! For the embodied one, is life then nothing but a child’s play?

---

Literal Meaning:

Worldly pleasures last only for some time. Even heavenly glories are temporary. When, driven by restless craving, one becomes caught in karmic bonds — Ah! Does life become mere childish play for the embodied being?

---

Interpretative Notes: 

The stanza begins with balance.

Worldly pleasure — temporary.

Otherworldly glory — also temporary.

The poet does not elevate one and dismiss the other.

Both are limited by time.

The division between “this world” and “the next” loses its weight here.

Both belong to the field of duration.

---

Then comes the crucial word:

“తహతహ Tahataha.”

This is not simple desire.

It is burning urgency.

Restless impatience.

Inner agitation that cannot wait.

From this restlessness arise:

attachment,

action driven by compulsion,

consequences that bind.

“Karmabandha” here is not imposed from outside.

It is the tightening knot formed by craving itself.

---

When entangled in this restlessness, something happens.

The poet does not accuse.

He does not condemn.

He says:

“Ahaha.”

This exclamation is essential.

It is not mockery.

It is not moral judgment.

It carries:

·       empathy,

·       helplessness to assist others,

·       quiet sorrow.

Then the image:

Life becomes like a child’s play.

In a child’s play:

·       intensity is real,

·       emotions are exaggerated,

·       seriousness feels absolute,

·       but everything shifts quickly. 

The child immerses fully.

Then forgets.

Moves to the next game.

So too the embodied being:

·       deeply invested,

·       emotionally consumed,

·       convinced of importance,

yet the child is constantly shifting from one preoccupation to another.

From within the game, everything appears grave.

From outside, it is play.

Annamacharya does not ridicule the human condition.

He exposes its structure gently.

Pleasure and heaven are temporary.

Restlessness binds.

And life — driven by that restlessness — becomes a series of emotional games.

He does not say “escape.”

He says — observe.

---

Third Stanza:

సంతానరూపమై సాగు ముందరికి

కొంత వెనకటిఫలము గుడువఁ దాఁ దిరుగు

యింతటికి శ్రీవేంకటేశుఁ డంతర్యామి

బంతి నితనిఁ గన్న బదుకువో బదుకు              ॥ఎవ్వరి॥

saṃtānarūpamai sāgu muṃdariki

koṃta venakaṭiphalamu guḍuvaṃ̐ dāṃ̐ dirugu

yiṃtaṭiki śrīvēṃkaṭēśuṃ̐ ḍaṃtaryāmi

baṃti nitaniṃ̐ ganna badukuvō baduku ॥evvari॥ 

Telugu Phrase	Meaning
సంతానరూపమై సాగు ముందరికి	One stream continues forward in the form of continuity — offspring, impressions, tendencies, mental projections
కొంత వెనకటిఫలము గుడువఁ దాఁ దిరుగు	Some past results return and pull us back.
యింతటికి శ్రీవేంకటేశుఁ డంతర్యామి	Amidst this movement, there is an inner presence that underlies it all
బంతి నితనిఁ గన్న బదుకువో బదుకు	(బంతి = line, series)  To stand in that series of changes and perceive — that alone is life

---

Literal Meaning:

One movement continues forward in the form of continuity. Other pulls us into the past in the form of results. There is an (unknown) indwelling presence within this entire movement. To stand within these sequences of happenings and perceive it — that is true life.

---

Implied Meaning”

Life appears as a tension between projection into the future and pulls of past results. The human being is constantly pulled: forward by desire, ambition, continuation and backward by memory, conditioning, consequences. These forces do not allow stillness in the present. Yet, within this movement, there exists something that does not move with time. To recognize this — not as belief, not as doctrine, but as direct perception — is real living.

---

Interpretative Notes: 

సంతానరూపమై సాగు ముందరికి

“One side it stretches” forward 

\This is not merely biological lineage. It refers to continuation:

·       psychological inheritance

·       personal ambition

·       emotional projection

·       identity extending itself

The mind always wants to continue. That continuation is the forward pull.

---

 కొంత వెనకటిఫలము గుడువఁ దాఁ దిరుగు

“the Otherside he wants to enjoy the fruits of the past”

The past does not vanish. It reappears as:

·       reaction

·       habit

·       fear

·       unfinished residue

Even when we believe we are moving ahead, the past resurfaces and shapes the present. Thus, the present is not neutral. It is under pressure from both directions..

---

యింతటికి శ్రీవేంకటేశుఁ డంతర్యామి

“For All this  Śrī Vēṅkaṭēśuḍu is Inner Dweller”\

Here, “Śrī Vēṅkaṭēśa” is introduced not as a theological solution.

It simply indicates:

That which is not part of the forward–backward movement.Not constructed by thought.

Not altered by time.

Not created by projection.

It is not described.

It is only pointed to.

---

బంతి నితనిఁ గన్న బదుకువో బదుకు

“Staying in those alternating phases is life" 

“Banti” — a line, a sequence, a row.

The line of alternating movements.

To stand in that line without being carried away by it.

To see:

·       the forward push,

·       the backward pull,

without constructing identity from either —

That is life.

Not escape.

Not transcendence.

Not achievement.

Simply perception without narrative.

---

Integration of  Stanzas with Pallavi

First stanza:

Life appears only between birth and death — see carefully.

Second stanza:

Driven by restlessness, life becomes childish play — see carefully.

Third stanza:

Caught between past and future, life pulls in two directions — stand and see.

All three stanzas point to one thing:

Not reform.

Not renunciation.

Not attainment.

But clarity.

---

X-X-The END-X-X