T-312 నెపములన్నియు నీవు నేరిచినవే

 తాళ్లపాక అన్నమాచార్యులు

312 నెపములన్నియు నీవు నేరిచినవే

ఉపోద్ఘాతము

దీనిని శృంగార కీర్తన అని మనము చెప్పుకున్నప్పటికీ— ఇందులో ఎవరు ఏమి మాట్లాడుతున్నారో తెలియుటకు కొంత విశ్లేషణ అవసరము. ఇది అన్నమాచార్యుల స్వగతం అనుకోవచ్చును. ఆ స్థితిలో ఆయనకు తానను ఒక ఊహ (కన్య స్వరంలో), ఇంకొకటి తనేకే తెలియని తనలోని స్వరం. లోని స్వరం ఆయనలోని హెచ్చుతగ్గులను ఏవిధమైన (మంచి, చెడు) భావనలను వెలిబుచ్చక తెలుపుచున్నది. ఆడ కంఠంలో ఇన్ని అడ్డంకులా అన్న భావము వస్తుంది. 

 

కీర్తనలోనికి పోవుచున్న  కొలది స్త్రీ కంఠం కూడా అనేక మర్మములను తెలుపుతుంది. మొత్తానికి ఇది ఒక గూఢమైన సంభాషణ​. అన్నమాచార్యుల మార్కు వైవిధ్యము. వారు అనవసరమైన విషయములను ప్రస్తావించక సూటిగా కీర్తనలోకి దిగిపోతారు. ఒకసారి వారి అంతరంగము పట్టుకొంటే కీర్తన అర్ధం చేసుకోవడం సులభమౌతుంది.

---

శృంగార సంకీర్తన

రేకు: 144-4 సంపుటము: 7-258

నెపములన్నియు నీవు నేరిచినవే కపటాలు మాయెడకు గడించకువయ్యా            ॥పల్లవి॥ చిగురువంటిది మేను శిలవంటిది మనసు యెగసక్యములు మాతోనేలయ్యా నగపువంటిది తమి నామువంటిది వలపు తగవులఁబెట్టి మాతో తక్కించకువయ్యా   ॥నెప॥ అద్దమువంటి వయసు అమ్మువంటికోపము సుద్దుల మా మనసేమి సోదించేవయ్యా పొద్ధువంటిదడియాస పూఁసవంటిది గుణము గద్దించి మమ్మేల నీవు కైకొలిపేవయ్యా ॥నెప॥ చుట్టుమువంటిది వావి సూదివంటిది చూపు చెట్టువట్టి మమ్మునేల చెనకేవయ్యా యిట్టె శ్రీ వేంకటేశ యెనసితివిటు నన్ను పట్టిన పంతముదక్కెఁ బదరకువయ్యా              ॥నెప॥

Details and Explanations:

పల్లవి:         

నెపములన్నియు నీవు నేరిచినవే

కపటాలు మాయెడకు గడించకువయ్యా          ॥పల్లవి॥

పల్లవి లోని ఉపక్రమము: ఇది అన్నమాచార్యుల స్వగతం. ఆ స్థితిలో ఆయనకు తానను ఒక ఊహ (కన్య స్వరంలో), ఇంకొకటి తనేకే తెలియని తనలోని స్వరం. లోని స్వరం ఆయనలోని హెచ్చుతగ్గులను తెలుపుచున్నది. ఆడ కంఠంలో ఇన్ని అడ్డంకులా అన్న భావము వస్తుంది.

శృంగార భావము	తాత్విక భావము
నెపములన్నియు నీవు నేరిచినవే
ప్రియా! ఈ కతలు, తర్కములు నీవు సృష్టించుకున్నవే.	(ఒక అవ్యక్త భావన భక్తుని మనస్సులో ఇలా చెప్పుచున్నది) మానవుడా! ఈ నెపములన్నియు నీవే కల్పించుకున్నవి.
కపటాలు మాయెడకు గడించకువయ్యా
స్త్రీ స్వరం (చిరుకోపం నటించుతూ): నా దగ్గరకు వచ్చుటకు నీ వద్ద సాకులు అనేకం. అదని ఇదని కాలాయాపన చేయకు	స్త్రీ స్వరం: ఎప్పటికప్పుడు నువ్వు క్రొంగొత్త సాకులు కనిపెట్టి మన మద్య దూరన్ని పెంచుతావే కానీ నేనేం చేయాలో చెప్పవు?

---

మొదటి చరణం:

చిగురువంటిది మేను శిలవంటిది మనసు

యెగసక్యములు మాతోనేలయ్యా

నగపువంటిది తమి నామువంటిది వలపు

తగవులఁబెట్టి మాతో తక్కించకువయ్యా              ॥నెప॥ 

చరణములోని ఉపక్రమము: అన్నమాచార్యులు నాయిక మనసును చిత్రిస్తున్నారు. ఒకవైపు శరీరములో పొంగుకొస్తున్న ప్రేమ​. ఇంకోవైపు (తాను ప్రేమిస్తున్న​) కఠినమైన​ దైవము మనసు కరుగుతుందా అన్న శంక. ముందుకు వెళ్ళాలా వద్దా? చిరునగవుతో ప్రేమ ఆరంభం కానీ అసూయ దానికి ఆజ్యము పోయునది. అంతే. ఇక మనసు ధర్మ సందేహములలో ఇరుక్కుపోతుంది. జీవితం తైతక్కలాటే.

---

శృంగార భావము	తాత్విక భావము
చిగురువంటిది మేను శిలవంటిది మనసు
అవ్యక్త స్వరం:  ప్రియా! చిగురులా బహు సున్నితమైనది నీ శరీరం. నీ మనసు మాత్రం రాయిలా కరగదు.	అవ్యక్త స్వరం:  మానవుడా! నీ శరీరము సుకుమారము. తొందరగా వాడిపోవును. నీ మనసు మాత్రం మంకుపట్టు పట్టి ఉంది. (కానీ భక్తుడు దేవుణ్ణి నిర్లిప్తుడిగా భావిస్తాడు; తన ప్రార్థనలకు స్పందన లేదనుకుంటాడు. ఇక్కడ సమస్య భక్తుడిదే కానీ దైవముపై ఆ అభియోగము మోపుతున్నాడు).
యెగసక్యములు మాతోనేలయ్యా
స్త్రీ స్వరం: నాతో ఈ అపహాస్యం ఎందుకయ్యా?	స్త్రీ స్వరం: నీవు నాకు ఏకార్థకముగా కాక ఇలా పరీక్షలా ఎందుకు అగపడతావయ్యా
నగపువంటిది తమి నామువంటిది వలపు తమి = ఆపేక్ష, వలపు నగపువంటిది తమి =  (వయసులో) ప్రేమ అలంకారము వంటిది. నాము = అసూయ; నామువంటిది వలపు = అసూయ​, పోలికలతో పెంపొందునది వలపు
అవ్యక్త స్వరం: ప్రియా! (యుక్త వయసులో) ప్రేమ అలంకారము వంటిది. కానీ ఈ వలపు  అసూయ, పోలికల నీడలలో నీలోని భావనలను ఎగద్రోయుట వలన పెంపొందినది.     ("కుమ్మరింపుచుఁ దెచ్చుకొన్నదీ వలపు" అన్న అన్నమాచార్యుల మాటలు చెప్పుకొనుట సందర్భోచితము)	అవ్యక్త స్వరం:  జీవించుటకు అలంకారప్రాయముగా భక్తిని, ప్రేమను వ్యక్తపరుస్తావు. కానీ ఇవి అసూయ, పోలికల జాడలలో పుట్టినవి.   (“కొయ్యతనమునఁ దెచ్చుకొన్నదీవలపు" అన్న అన్నమాచార్యుల మాటలు చెప్పుకొనుట సందర్భోచితము)
తగవులఁబెట్టి మాతో తక్కించకువయ్యా (తగవు = న్యాయము, ధనాది నిమిత్తమైన ౙగడము, వ్యాజ్యము (న్యాయస్థానములో వివాదము); తగవులఁబెట్టి = మమ్ములను ధర్మ సందేహములలో ఇరికించి; తక్కించకువయ్యా = అటమటించునట్లు చేయకుమయ్య​)
స్త్రీ స్వరం: నువ్వెమో నన్ను ఎప్పటికీ సందేహములలో అటమటించునట్లు చేసి తప్పించుకుందామని చూస్తావు	స్త్రీ స్వరం: నన్ను మాటిమాటికి ధర్మ సందేహములలో (ఒకప్పడిది, మరొకప్పుడది అంటూ) ముంచుతావు. నా జీవితం వీటితో తైతక్కలాటైంది.  "కోపగింపుచుఁ దెచ్చుకొన్నదీవలపు" అన్న అన్నమాచార్యుల మాటలు సందర్భోచితము

---

రెండవ​ చరణం:

అద్దమువంటి వయసు అమ్మువంటికోపము

సుద్దుల మా మనసేమి సోదించేవయ్యా

పొద్ధువంటిదడియాస పూఁసవంటిది గుణము

గద్దించి మమ్మేల నీవు కైకొలిపేవయ్యా              ॥నెప॥

చరణములోని ఉపక్రమము: ఈ చరణంలో అన్నమాచార్యులు నాయిక మనసులోని పరస్పర విరుద్ధ భావములను మరింత స్పష్టంగా చూపుతారు. కాలం గడిచిపోవడం అద్దంలా కబడుతూ వున్నా, కోపమనే బాణములను సంధించుతూనే ఉంటాం అంటున్నారు. చివరికి తనలోని గుణములు తన ప్రేమకు అడ్డం వస్తున్న సంగతి గ్రహిస్తుంది. గద్దించవద్దని వేడుకుంటుంది.

శృంగార భావము	తాత్విక / భక్తి భావము
అద్దమువంటి వయసు అమ్మువంటికోపము అమ్ము= బాణము
అవ్యక్త స్వరం:  ప్రియా! అద్దంలా (స్పష్టంగా, ఎటువంటి కల్మషములు లేకుండా) నీ వయసు కనబడుతూ వుంది కదా! కానీ కోపమనే బాణములను చిందిస్తావు ఎందుకు?   (కోపము ఆమె అందమును తగ్గించుతోందని సూచన కాబోలు)	అవ్యక్త స్వరం: మానవుడా! మీరిపోతున్న​వయసు అద్దంలా కబడుతూ వున్నా, (కోపము కాదు పెద్దమనిషిలా వుండు అని సూచన కాబోలు)   పెఱుగఁగఁ బెఱుగఁగఁ బెద్దలమైతిమి నేము కఱకఱలే కాని కడగంట లేదు॥పల్లవి॥ అన్న అన్నమాచార్యుల మాటలు సందర్భోచితము
"సుద్దుల మా మనసేమి సోదించేవయ్యా” సుద్దుల మా మనసు = కేవలము విన్న సంగతులు, చర్చల మీద అధారపడిన​ (స్వానుభవము కానివి)
స్త్రీ స్వరం: మేము కేవలము విన్న సంగతులు, కబుర్ల మీద అధారపడి నిన్ను కాంక్షించేమయ్యా! లోతుగా పరిశోధించితే అక్కడ మా మనసులో ఏమీ లేదయ్యా (మేము నిష్కల్మషులమిని చెబుతోంది)	స్త్రీ స్వరం: స్వానుభవము కాని దానిని పట్టి వ్రేలాడే వారమయ్యా. నువ్వు గ్రుచ్చి గ్రుచ్చి చూస్తే అక్కడ మా మనసులో ఏమీ లేదయ్యా. "సుద్దుల మా మనసేమి సోదించేవయ్యా” అనేది విలోమ సంకేతము. స్వానుభవమును వదలి కాని దానిని పట్టివుండే స్వభావమును చూపును.
పొద్ధువంటిదడియాస పూఁసవంటిది గుణము పూఁస = చిన్నది, అల్పము, కీలు (e.g.: వెన్నుపూసలు the joints of the backbone) గుణము = విశేషణము అనగా తనకు తానుగా ఏమీ వుండదు కానీ గుణమును తెలుపు పదము (ఆయావానిని అతిశయించి చూపును). ఒక రకముగా ఫిల్టర్ అనుకోవచ్చును. పూఁసవంటిది గుణము = అల్పమైనను కీలకము గుణము = మనము చూచునవన్ని ఒక రకముగా గుణము అను ఫిల్టర్ ద్వారా గ్రహించుదుము.
అవ్యక్త స్వరం:  ప్రియా!  నీ మనసులోని కోరికలు గంటగంటకు మారుతూ, అల్ప గుణములు కలకలము రేపుతుంటే ఇదమిత్థముగా నీ ప్రేమను తెలుపలేకున్నావు.	అవ్యక్త స్వరం: మానవుడా! పొద్దెక్కును. పొద్దు గుముకును. చాలా అల్పము ఈ జీవితము. ఆ కొద్ది సమయం కూడా కోరికలతో నింపేస్తావు. నీలోని గుణములు అలజడి రేపుతుంటే అప్పుడు చూచిన దానిని నమ్ముదువు.
" గద్దించి మమ్మేల నీవు కైకొలిపేవయ్యా గద్దించి = బెదరించి, అదరించి; కైకొలిపేవయ్యా =  ప్రేరేపిస్తావయ్యా
స్త్రీ స్వరం: (ఇలా ప్రియునిపై ప్రేమ అనిశ్చితము కాగా, చిరు కోపము నటిస్తూ) నన్ను అదరించి తొందరపెట్టి ఇలా ఎందుకు ప్రేరేపిస్తావయ్యా?.	స్త్రీ స్వరం: (తన భక్తిలోని అసంపూర్ణతను ఎరిగిన భక్తుడు) అయ్యా! మమ్మందరినీ ఈ రకముగా వ్యవధి ఇవ్వక బెదరించి, తొట్రుపాటుకు గురిచేసి ఏమి సాధిస్తావయ్యా?

 మూడవ చరణం:

చుట్టుమువంటిది వావి సూదివంటిది చూపు

చెట్టువట్టి మమ్మునేల చెనకేవయ్యా

యిట్టె శ్రీ వేంకటేశ యెనసితివిటు నన్ను

పట్టిన పంతముదక్కెఁ బదరకువయ్యా              ॥నెప॥ 

చరణములోని ఉపక్రమము: ఈ చరణంలో అన్నమాచార్యులు అతి ముఖ్యమైన జీవన సత్యములను పొందుపరిచారు.

 

శృంగార భావము	ఆధ్యాత్మిక / మానసిక భావము
చుట్టుమువంటిది వావి – సూదివంటిది చూపు వావి = నెయ్యము, బంధుత్వము
అవ్యక్త స్వరం:  ప్రియా!  బంధము చుట్టములా సన్నిహితంగా ఉంటుంది. కానీ సూదిలా గుచ్చినట్లు పరీక్షించని బంధములు నాపై నీప్రేమకు ప్రతి బంధములు..	అవ్యక్త స్వరం: మానవుడా! చుట్టములతో ఉన్న అనుబంధం సహజమైన బంధంలా అనిపిస్తుంది. వాడియైన చూపుతో సహజమును అసహజమును వేరుపరచి చూడుము.
చెట్టువట్టి మమ్మునేల చెనకేవయ్యా చెట్టువట్టి  = రెక్కలతో (ప్రచండ వేగముగా) చెనకు = తాకు;
స్త్రీ స్వరం: ప్రచండ వేగముగా వచ్చి మమ్మల్ని తాకు నిన్ను గ్రహించలేమయ్యా. (ఆమె తన లోపాన్ని తెలుసుకుంది)	స్త్రీ స్వరం: (భక్తునికి మనసులో ఇలా అనిపిస్తుంది. ప్రచండ వేగముగా నాలో జరుగు ప్రతిక్రియలను నేనే తెలుసుకోలేకున్నాను. పైన చెప్పిన బంధములే నన్ను పట్టి ఉంచుతున్నాయి. అన్న అవగాహన మొదలౌతుంది)
యిట్టె శ్రీ వేంకటేశ యెనసితివిటు నన్ను యెనసి = సమానం చేయు, సాటిచేయు
మనుష్య​ స్వరం: ఓ వేంకటేశా! అలా నన్ను పట్టి ఉంచినదేదో తెలుసుకున్నానో లేదో, వెంటనే నన్ను నీతో సాటిచేసావు. (శిలవంటిది మనసు:  భక్తుడు దేవుణ్ణి నిర్లిప్తుడిగా భావిస్తాడు. ఇక్కడ అన్నమాచార్యులు ఆ భావాన్ని కొట్టిపారేస్తున్నారు.)
పట్టిన పంతముదక్కెఁ బదరకువయ్యా బదరకువయ్యా = త్వరపడి ఆక్షేపించ వద్దు
అవ్యక్త స్వరం: ఇప్పుడు నీ పంతము తీరినది కదా. కాబట్టి త్వరపడి నన్ను తప్పుపట్టకుము, ఆక్షేపించకుము.   బదరకువయ్యా = త్వరపడి ఆక్షేపించ వద్దు అని ఎందుకన్నారో ఆలోచింతము. మానవునికి అతని ముందర గల దృశ్యమునకు మధ్య ఉన్న దూరము ఒక వంతు. ఇంకొకటి తనను ఆ దృశ్యమునుండి వేరుగా భావించు తలపు వేరొక వంతు. ప్రతీ దృశ్యముపై తానొక న్యాయమూర్తిలాగ తీర్పు ఇచ్చుట మానవుని బలహీనత​. ఇటువంటి బలహీనతల సమాహారమే "నేను". "నేను" అనుదానికి ఊతము ఇవ్వని నాడు ఆ అవ్యక్త స్వరము, ఆ స్త్రీ స్వరము ఒకటై పోవును. అదే మోక్షము.

 

 

ఇంతకీ ఆ అవ్యక్త స్వరము ఏమి? ఎవరికీ తెలియదు. ప్రముఖ తత్వవేత్త​, మానసిక నిపుణులు కార్ల్ యంగ్ (Carl Jung) గారు ఇలా అన్నరు. "మనందరిలోను మనకు తెలియనిది మరొకటి ఉంది" 

---

X-X-The END-X-X

311 muccaṭakevvaru lēru mōhamidi baludūru (ముచ్చటకెవ్వరు లేరు మోహమిది బలుదూరు)

 TALLAPAKA ANNAMACHARYULU

311 ముచ్చటకెవ్వరు లేరు మోహమిది బలుదూరు

(muccaṭakevvaru lēru mōhamidi baludūru)

తెలుగులో చదవడానికి ఇక్కడ నొక్కండి.

INTRODUCTION

This poem outwardly appears as a romantic lament of a heroine separated from her beloved. Yet Annamacharya uses this familiar imagery to reveal a deeper weakness of the human mind. The longing that once burns intensely gradually weakens. Like the fading fragrance of perfume, devotion slowly loses its force, and ordinary desire quietly returns. Through the voice of the estranged lover, the poet exposes the fragile nature of human aspiration.

In the devotional songs of Tallapaka Annamacharya, "Muchchata Kevvaru Leru"  stands as a profound psychological analysis of longing. Annamacharya recognized that songs of separation (Viraha Geetalu) leave a lasting imprint on the mind because they touch a chord of loss and deep yearning. n this composition, he uniquely balances the romantic state of a heroine (Śṛṅgāra) with the inner state of a devotee (Ādhyātma), without one overshadowing the other. Both interpretations remain natural and equally meaningful. A significant portion of his compositions are written in the language of śṛṅgāra (romantic love), particularly through the voice of the nāyika experiencing separation from her beloved.

Another striking feature of these compositions is that the same sharp observations found in his spiritual songs appear here as well. A single phrase may carry both romantic and philosophical meaning.

For example, in this poem the line “Pavvalinche tillu chuchi pranamu niluparadu” in the romantic sense suggests that the heroine cannot rest peacefully in the chamber of flowers meant for comfort because she longs for her beloved.

In the spiritual interpretation, it points to something deeper: The decorated chamber itself symbolizes attachment. the devotee cannot easily detach from his attachment to life and the body. That love of life itself binds him and prevents true surrender.

---

శృంగార సంకీర్తన

రేకు: 76-3 సంపుటము: 5-267

ముచ్చటకెవ్వరు లేరు మోహమిది బలుదూరు యెచ్చట నెవ్వరులేరు యేఁటికే నాపేరు          ॥పల్లవి॥ మంచముపై నుండరాదు మలఁగుపైఁ బొద్దువోదు నించిన వుయ్యైలలోనా నిద్దుర రాదు అంచెలఁ గన్నుల నీరు ఆఁపరాదాతనిఁబాసి యించుకంత నిలువలే నెట్లు ధరియింతునే    ॥ముచ్చ॥ పవ్వళించేటిల్లు చూచి ప్రాణము నిలుపరాదు దివ్వెచూచి తాలిమైనఁ దిప్పఁగరాదు దువ్వటపుఁ బయ్యదపైఁ దోఁగిన తట్టు పుణుఁగు పువ్వుటమ్ము బాసటమై పొక్కెనేమిసేతునే         ॥ముచ్చ॥ చింతతో ధరించరాదు చెల్లఁ బో మేనైనఁ బోదు ఇంతటఁ జెలులకైన యెఱుక లేదు ఇంతలోనె వేంకటేశుఁడింతి మరుఁగుననుండి యెంతసేసెఁ గలికి వీఁడేమని చెప్పుదునే          ॥ముచ్చ॥

ROMANTIC POEM

Copper Plate: 76-3 Volume: 5-267

muccaṭakevvaru lēru mōhamidi baludūru yeccaṭa nevvarulēru yēṃ̐ṭikē nāpēru ॥pallavi॥ maṃcamupai nuṃḍarādu malaṃ̐gupaiṃ̐ bodduvōdu niṃcina vuyyailalōnā niddura rādu aṃcelaṃ̐ gannula nīru āṃ̐parādātaniṃ̐bāsi yiṃcukaṃta niluvalē neṭlu dhariyiṃtunē          ॥mucca॥ pavvaḻiṃcēṭillu cūci prāṇamu niluparādu divvecūci tālimainaṃ̐ dippaṃ̐garādu duvvaṭapuṃ̐ bayyadapaiṃ̐ dōṃ̐gina taṭṭu puṇuṃ̐gu puvvuṭammu bāsaṭamai pokkenēmisētunē     ॥mucca॥ ciṃtatō dhariṃcarādu cellaṃ̐ bō mēnainaṃ̐ bōdu iṃtaṭaṃ̐ jelulakaina ye\ruka lēdu iṃtalōne vēṃkaṭēśuṃ̐ḍiṃti maruṃ̐gunanuṃḍi yeṃtasēseṃ̐ galiki vīṃ̐ḍēmani ceppudunē       ॥mucca॥

Details and Discussions:

Chorus (Pallavi):

---

ముచ్చటకెవ్వరు లేరు మోహమిది బలుదూరు

యెచ్చట నెవ్వరులేరు యేఁటికే నాపేరు ॥పల్లవి॥

muccaṭakevvaru lēru mōhamidi baludūru

yeccaṭa nevvarulēru yēṃ̐ṭikē nāpēru          ॥pallavi॥ 

 

In romantic poetry, the Pallavi expresses the loneliness of a heroine separated from her beloved. With no confidante to share her feelings, her longing deepens and becomes difficult to contain. In devotional interpretation, the same voice may represent the soul experiencing an intense yearning for the Divine. Such longing is inward and often incomprehensible to the ordinary world.

Romantic Meaning	Philosophical / Devotional Meaning
A lady deeply in love with her beloved (the Lord) waits and laments: There is no one with whom I can share the feelings of my heart. (She feels shy that her friends may laugh if she speaks openly of her love for the Lord.) My longing for my beloved has grown intense and overwhelming.	A devotee’s intense longing for the Lord: There is no one with whom I can share this inner yearning. (The devotee hesitates, thinking friends may ridicule such devotion, asking: “How can God become your beloved?”) The longing for the Divine has become powerful and all-consuming.
There is no one anywhere who understands my condition. (my friends may disapprove such a longing). Without his company I feel I have no separate existence.   “యేఁటికే నాపేరు” (What use is of my name): For here, the distance from beloved is inconceivable. Hence she says “there is no need for a name (to he body) – for a life without him”.	People around do not recognize this inner spiritual struggle. (The devotee fears they may try to dissuade him from this path.) I see no one but You. Yet outwardly I still carry a name and identity in the world. That very identity seems to stand as a barrier between You and me, and I do not know how it can disappear.. "యేఁటికే నాపేరు  “Why then should I still have a name?” If You and I are not truly separate, why should I remain as another person (with a name attached) before You? Perhaps this very sense of separateness sustains the feeling of distance. I do not know how it can disappear.

---

First Stanza:

మంచముపై నుండరాదు మలఁగుపైఁ బొద్దువోదు

నించిన వుయ్యైలలోనా నిద్దుర రాదు

అంచెలఁ గన్నుల నీరు ఆఁపరాదాతనిఁబాసి

యించుకంత నిలువలే నెట్లు ధరియింతునే        ॥ముచ్చ॥

maṃcamupai nuṃḍarādu malaṃ̐gupaiṃ̐ bodduvōdu

niṃcina vuyyailalōnā niddura rādu

aṃcelaṃ̐ gannula nīru āṃ̐parādātaniṃ̐bāsi

yiṃcukaṃta niluvalē neṭlu dhariyiṃtunē  ॥mucca॥

Explanation: This stanza portrays the restless condition of the mind in separation. Physical comforts such as the bed, soft cushions, or the swing cannot bring peace. The mind remains absorbed in the thought of the beloved or the Divine, and tears flow naturally from that intense longing.

Romantic Meaning	Philosophical / Devotional Meaning
మంచముపై నుండరాదు మలఁగుపైఁ బొద్దువోదు
The heroine finds no comfort anywhere. Even lying on the bed of flowers brings no rest.	The comforts of the world cannot bring peace to the devotee whose mind longs for the Divine.
Even during sleep the mind does not truly rest. What we experience is only a temporary release from fatigue and agitation. True stillness does not arise. A similar idea appears in Salvador Dalí’s surreal painting Sleep (1937).
నించిన వుయ్యైలలోనా నిద్దుర రాదు
The "ఊయల swing" symbolizes a state of constant doubt—swinging between "He loves me" and "He loves me not". Still the comfort of ornamental swing can’t make her forget her beloved.	The mind engaged in devotion often forgets the outer comforts. Such a person often found sleeping less and always looking forward to meeting the Lord. Here the swing (ఊయల) is indicative of a state of a life caught between the manifest and the unmanifest.
అంచెలఁ గన్నుల నీరు ఆఁపరాదాతనిఁబాసి
Tears roll continuously as she remembers her separation from the beloved.	The devotee feels insurmountable distance between him and Devine. He can’t bear the with idea of not meeting “HIM”. Therefoe, there is no end to his tears.
Now request the readers to have a clean look at the surreal painting “Elective Affinities” by Rene Magritte
She knows she is in the cage. She knows not how to break open. Her inability to break-free makes the tears to flow. The tragedy is not the lack of ability to escape the cage, but the reluctance to abandon its security. The mind desires both freedom and safety at the same time. This contradiction is the real source of sorrow.	The Devotee feels the distance between him and the Devine. He understands the cage he is enclosed. He only reacts to the separation. He does not pause and feel that the Devine is all knowing. Does HE not know the mind of the Devotee? Whatever action taken by the devotee is an action belonging to his present existence (Gita 6-2). Therefore unsuitable. He simply must leave it to God in complete faith. and stay put in his condition. We often fail in doing so.
యించుకంత నిలువలే నెట్లు ధరియింతునే
She cannot remain steady even for a moment. The pain of separation overwhelms her.	The mind of the devotee remains filled with anticipation of His coming. It can’t settle. Neither he can bear the waiting.
Let us connect back to the Pallavi: “యేఁటికే నాపేరు” (What use is of my name?) The Divine seems to observe “why do you wear my name on your tongues?”

---

Second Stanza:

పవ్వళించేటిల్లు చూచి ప్రాణము నిలుపరాదు

దివ్వెచూచి తాలిమైనఁ దిప్పఁగరాదు

దువ్వటపుఁ బయ్యదపైఁ దోఁగిన తట్టు పుణుఁగు

పువ్వుటమ్ము బాసటమై పొక్కెనేమిసేతునే   ॥ముచ్చ॥

pavvaḻiṃcēṭillu cūci prāṇamu niluparādu

divvecūci tālimainaṃ̐ dippaṃ̐garādu

duvvaṭapuṃ̐ bayyadapaiṃ̐ dōṃ̐gina taṭṭu puṇuṃ̐gu

puvvuṭammu bāsaṭamai pokkenēmisētunē ॥mucca॥ 

Using the imagery of estranged lover, Annamacharya reveals the weakness and gradual decline of human aspiration. In this stanza the emotional tension deepens. Even the chamber meant for rest cannot bring relief. Time passes and the sense of urgency grows stronger. Gradually the earlier intensity of remembrance weakens, and the mind becomes vulnerable to new impulses and desires. (పవ్వళించేటిల్లు (restless longing) → దివ్వెచూచి (time passes)→ దోఁగిన తట్టు పుణుఁగు (devotion fades slowly)→ పువ్వుటమ్ము (desire replaces devotion) 

Romantic Meaning	Philosophical / Devotional Meaning
"పవ్వళించేటిల్లు చూచి ప్రాణము నిలుపరాదు" పవ్వళించేటిల్లు = Bedroom, the body (psychologically)
Even the chamber meant for rest offers no comfort. In separation from her beloved, even holding her life itself becomes meaningless.	The devotee cannot easily detach from his attachment to life and the body. The desire to continue living still binds him.
"దివ్వెచూచి తాలిమైనఁ దిప్పఁగరాదు" (దివ్వెచూచి= seeing torch (flambeau) i.e. the sun had set; people have lighted lamps)
Night falls and lamps are lit, yet the beloved does not arrive. Courage fades.	Evening approaches — symbolizing the later stage of life. The final phase of life begins to appear. (implying that time moves on without our realisation)
"దువ్వటపుఁ బయ్యదపైఁ దోఁగిన తట్టు పుణుఁగు" దువ్వటపుఁ = like a shawl, like a outer covering; తట్టు పుణుఁగు = perfume.
The traces of the beloved fade slowly, like the fading fragrance of perfume. (Time passing by and no indication of the beloved.)	In the devotee’s mind, the signs of the Divine gradually begin to fade. (He forgot the Divine and his traces of his devotion as well)
Observe use of words: Annamacharya is saying that our devotion is like shawl, an outer covering. As the perfume’s intensity fades our resolve to be with beloved fades. Our devotion to God is no different from this.
"పువ్వుటమ్ము బాసటమై పొక్కెనేమిసేతునే" పువ్వుటమ్ము – arrow of flowers; పొక్కెనే = seeping
Now the lady gradually forgets the beloved. The flower-arrow of Cupid becomes her support in life. Alas! What a transformation? (She turned ordinary and what can be done?)	With devotion gone, the devotee becomes vulnerable to the arrows of desire. That has now seeped into the heart of the devotee. What can be said of such a person?
We may love God, yet we often fail in the trials that devotion demands. Slowly and almost imperceptibly, time carries us back into the very life we once hoped to transcend.	The transformation of human life from an ardent devotee into an ordinary person. Clearly this is the continuous decline we suffer.
Let us connect back to the Pallavi: “యేఁటికే నాపేరు” (What use is of my name?) When devotion fades and ordinary desires quietly return, what meaning remains in repeating the Divine name?

మూడవ చరణం

చింతతో ధరించరాదు చెల్లఁ బో మేనైనఁ బోదు

ఇంతటఁ జెలులకైన యెఱుక లేదు

ఇంతలోనె వేంకటేశుఁడింతి మరుఁగుననుండి

యెంతసేసెఁ గలికి వీఁడేమని చెప్పుదునే              ॥ముచ్చ॥

ciṃtatō dhariṃcarādu cellaṃ̐ bō mēnainaṃ̐ bōdu

iṃtaṭaṃ̐ jelulakaina ye\ruka lēdu

iṃtalōne vēṃkaṭēśuṃ̐ḍiṃti maruṃ̐gunanuṃḍi

yeṃtasēseṃ̐ galiki vīṃ̐ḍēmani ceppudunē ॥mucca॥ 

In the final stanza the emotional tension reaches its climax. Until now the heroine has been restless with doubt and longing. Neither she nor those around her understand the nature of this inner struggle. Suddenly the Divine appears unexpectedly. In that moment the entire struggle collapses. The experience is beyond description. What seemed like separation dissolves instantly. 

Romantic Meaning	Philosophical / Devotional Meaning
చింతతో ధరించరాదు చెల్లఁ బో మేనైనఁ బోదు
So far, the poet was an observer. Now he and the heroine are now representing the same voice. It is saying: “All these days I was doubting if he loves me? As long as that doubt exists, He does not appear!” the body remains attached to the	Unknown voice says: “you have separated me by worrying about my existence. As long as you separate me from yourself, the body may go, never you are near to the Divine”
Annamacharya always said "కర్మము దేహికిఁ గాణాచి" = natural work is assigned to the embodied.   There is no other duty to the embodied. The body and its reactions pull us in other directions.   One should be aware that anything other than the natural work is a deviation. All the cognizable feelings and actions are unnatural. Yet without body, the embodied has no separate existence.
ఇంతటఁ జెలులకైన యెఱుక లేదు
This all around me did not recognise.	Neither me, nor the other devotees could recognise this fact.
ఇంతలోనె వేంకటేశుఁడింతి మరుఁగుననుండి​
Suddenly the poet recognises he is the heroine he described so far. “Venkateshwara came from nowhere and taken over me” Now poet’s mind is clear. All his efforts were unnecessary, instead he should have submitted to Divine before.   The iota of difference between complete acceptance (of truth) and doubt is the world we experience.
యెంతసేసెఁ గలికి వీఁడేమని చెప్పుదునే
Unknown voice says: “I just cannot describe this unimaginable ecstasy”
Let us connect back to the Pallavi: “యేఁటికే నాపేరు” (Why use my name?): The Divine appears to ask ”When there is no separation from me and you, what purpose does it bring to use my name?”

The hidden progression of the poem:

           

Stage	Meaning of “యేఁటికే నాపేరు”
Pallavi	Pain of separation
Stanza 1	Inner contradiction
Stanza 2	Decline of devotion
Stanza 3	Dissolution of separation

This is very elegant.

The question begins in confusion,

passes through psychological exposure,

and ends in realization.

---

X-X-The END-X-X