1R అమ్మే దొకటియును అసిమలోని
దొకటి
(ammē dokaṭiyunu asimalōni dokaṭi)
INTRODUCTION
Annamacharya strongly criticizes the hypocrisy
we see in our everyday lives. In this kirtana, he questions our honesty and pierces
our hearts with razor-sharp words. He lays our intentions bare before us, without
disguise, and makes us look within.
|
అధ్యాత్మ సంకీర్తన |
|
రాగి
రేకు: 231-3
సంపుటము - సంకీర్తన: 3-176 |
|
అమ్మే దొకటియును అసిమలోని దొకటి ఇమ్ముల మాగుణములు యెంచఁ జోటేదయ్యా ॥పల్లవి॥ యెప్పుడు నేము చూచిన నింద్రియకింకరులము ఇప్పుడు నీకింకరుల మెట్టయ్యేమో తప్పక ధనమునకు దాస్యము నేము సేసేము చెప్పి నీదాసులమన సిగ్గుగాదా మాకు ॥అమ్మే॥ పడఁతుల కెప్పుడును పరతంత్రులము నేము వడి నీ పరతంత్రభావము మాకేది నడుమ రుచులకే నాలుక అమ్ముడువోయ యెడయేది నిన్ను నుతిఇంచేఅందుకును ॥అమ్మే॥ తనువులంపటానకు తగ మీఁదెత్తితిమిదె వొనరి నీవూడిగాన కొదిగేదెట్టు ననిచి శ్రీవేంకటేశ నాఁడే నీకు శరణంటి వెనక ముందెంచక నీవే కావవయ్యా ॥అమ్మే॥
|
|
Philosophical POEM
|
|
Copper
Plate: 231-3 Volume: 3-176
|
|
ammē
dokaṭiyunu
asimalōni
dokaṭi immula māguṇamulu
yeṃcaṃ̐ jōṭēdayyā ॥pallavi॥ yeppuḍu
nēmu
cūcina
niṃdriyakiṃkarulamu ippuḍu
nīkiṃkarula
meṭṭayyēmō tappaka dhanamunaku dāsyamu
nēmu
sēsēmu ceppi nīdāsulamana
siggugādā māku ॥ammē॥ paḍaṃ̐tula
keppuḍunu
parataṃtrulamu
nēmu vaḍi
nī
parataṃtrabhāvamu
mākēdi naḍuma
ruculakē nāluka
ammuḍuvōya yeḍayēdi
ninnu nutiiṃcēaṃdukunu ॥ammē॥ tanuvulaṃpaṭānaku
taga mīṃ̐dettitimide vonari nīvūḍigāna
kodigēdeṭṭu nanici śrīvēṃkaṭēśa
nāṃ̐ḍē nīku
śaraṇaṃṭi venaka muṃdeṃcaka
nīvē kāvavayyā ॥ammē॥
|
Details and Discussions:
Chorus
(Pallavi):
అమ్మే
దొకటియును అసిమలోని దొకటి
ఇమ్ముల
మాగుణములు యెంచఁ జోటేదయ్యా ॥పల్లవి॥
ammē dokaṭiyunu asimalōni dokaṭi
immula māguṇamulu yeṃcaṃ̐ jōṭēdayyā ॥pallavi॥
Literal Sense:
|
Poem Line
|
Normal
Sense
|
|
అమ్మేదొకటియు
|
What
we show outwardly, or say we are going to give, is one thing.
|
|
అసిమలోనిదొకటి
|
(అసిమ = gunny bag or
a bag)
What
lies within us is another. What is truly in our heart—our intentions, desires
and nature—may be quite different from what we show outside.
|
|
ఇమ్ములమా గుణములు యెంచ చోటేదయ్యా!
|
Is
there enough room to count all our qualities, all that lies within us?
|
Deeper
Note:
Ammedokatiyu need not be taken merely as something put up for
sale. Instead, consider “అమ్మేదొకటియు (Ammedokatiyu)” as what we show to the world while hiding
something else within. It can be anything—the image we project, the deeds we
enact, or the person we appear to be.The intriguing part is that we may not
even fully know what lies within ourselves. That is the real issue
Annamacharya points to. Annamacharya thus places the gap between what we say
and what we actually are directly before us and makes us question our own
sincerity.
The following stanzas reveal this contrast. We
are not always clear even to ourselves, yet we claim to be servants of God
while, in reality, we remain servants of our senses. We may proclaim that we
think only of God, while our minds keep wavering toward sensual things. Our
whole life is spent fulfilling one desire after another—where, then, do we have
time for God?
First
Stanza:
యెప్పుడు
నేము చూచిన నింద్రియకింకరులము
ఇప్పుడు
నీకింకరుల మెట్టయ్యేమో
తప్పక
ధనమునకు దాస్యము నేము సేసేము
చెప్పి
నీదాసులమన సిగ్గుగాదా మాకు ॥అమ్మే॥
yeppuḍu nēmu cūcina niṃdriyakiṃkarulamu
ippuḍu nīkiṃkarula meṭṭayyēmō
tappaka dhanamunaku dāsyamu nēmu sēsēmu
ceppi nīdāsulamana siggugādā māku ॥ammē॥
Literal Sense:
|
Poem Line |
Normal
Sense |
|
యెప్పుడు నేము చూచిన నింద్రియకింకరులము |
All through our lives,
we are servants of our senses. Our lives are subservient to them |
|
ఇప్పుడు నీకింకరుల మెట్టయ్యేమో |
Now, how can we claim
to be Your servants? |
|
తప్పక ధనమునకు దాస్యము నేము సేసేము |
Without exceptions we are
slaves to wealth; our lives and actions show our slavery to wealth. |
|
చెప్పి నీదాసులమన సిగ్గుగాదా మాకు |
After all this, should
we not feel ashamed to call ourselves Your servants? |
Deeper
Notes:
“ఎప్పుడు” — all through our lives.
“ఇప్పుడు” — only when we remember God.
Our lives demonstrate one thing, while our words say another. We are servants of the senses and servants of wealth, yet when we remember God, we are eager to call ourselves His servants.
Our service
to wealth is visible in our actions;
our service to God remains only in our words.
That is the
contradiction Annamacharya places before us.
He is not
accusing someone else. He makes us see ourselves.
Second Stanza:
పడఁతుల
కెప్పుడును పరతంత్రులము నేము
వడి
నీ పరతంత్రభావము మాకేది
నడుమ
రుచులకే నాలుక అమ్ముడువోయ
యెడయేది
నిన్ను నుతిఇంచేఅందుకును ॥అమ్మే॥
paḍaṃ̐tula keppuḍunu parataṃtrulamu nēmu
vaḍi nī parataṃtrabhāvamu mākēdi
naḍuma ruculakē nāluka ammuḍuvōya
yeḍayēdi ninnu nutiiṃcēaṃdukunu ॥ammē॥
Literal Sense:
|
Poem Line
|
Normal
Sense
|
|
పడఁతుల కెప్పుడును పరతంత్రులము నేము
|
We are always ready to
be at the beck and call of women, eager to win their favour.
|
|
వడి నీ పరతంత్రభావము మాకేది
|
Where is that same eagerness
and immediacy toward You?
|
|
నడుమ రుచులకే నాలుక అమ్ముడువోయ
|
Meanwhile, our tongue
has been sold-out to taste, constantly craving one taste after another.
|
|
యెడయేది నిన్ను నుతించె అందుకును
|
How can my busy tongue
find a moment between these cravings to praise You?
|
Deep Notes:
We involuntarily develop love, desire,
curiosity, attraction and attachment toward things that are visible to us.
But what about GOD?
We cling to what we can see. Clear. What about
the One that cannot be seen?
“నడుమ రుచులకే” is especially striking. Tastes were not there
from birth; somewhere along the way they came and took possession of the
tongue. Gradually, the mind too becomes entangled with them.
The tongue
is sold to tastes;
Is there any time left to think of YOU?
That is the
irony Annamacharya exposes:
We have
plenty of time for what attracts us.
For God do we have time at all?
Third Stanza:
తనువులంపటానకు
తగ మీఁదెత్తితిమిదె
వొనరి
నీవూడిగాన కొదిగేదెట్టు
ననిచి
శ్రీవేంకటేశ నాఁడే నీకు శరణంటి
వెనక
ముందెంచక నీవే కావవయ్యా ॥అమ్మే॥
tanuvulaṃpaṭānaku taga mīṃ̐dettitimide
vonari nīvūḍigāna kodigēdeṭṭu
nanici śrīvēṃkaṭēśa nāṃ̐ḍē nīku śaraṇaṃṭi
venaka muṃdeṃcaka nīvē kāvavayyā ॥ammē॥
Literal Sense:
|
Poem Line
|
Normal
Sense
|
|
తనువులంపటానకు తగ మీఁదెత్తితిమిదె
|
We have taken on so
many sensual indulgences and attachments that we have worn ourselves out.
|
|
వొనరి నీవూడిగాన కొదిగేదెట్టు
|
How can this exhausted
body now become fit to serve You?
|
|
ననిచి శ్రీవేంకటేశ నాఁడే నీకు శరణంటి
|
ననచు = to flower
Yet, poet has not lost
hope. He recalls that long ago, “Sri Venkatesha I took the refuge in You”
|
|
వెనక ముందెంచక నీవే కావవయ్యా
|
And You alone must
protect us disregarding our past and what may come hereafter.
|
Deep
Notes:
Here the contradiction reaches the entire persona.
Now poet talks of body getting tired out of voluntary engagements.
The same body
does not mind indulgence;
when it comes to God, it does not bend.
And yet Annamacharya does not stop there.
Even after exposing all this, he says:
“Sri Venkatesha, I take refuge in You.”
There is no
pretence of becoming worthy—neither by what we have done in the past nor by
what we may do in the future.
I am as I
am.
I have come to You.
And that brings us naturally to his final
confession:
We are simply like that—
Deficient in integrity.
But a cobbled-together life.
Before we seek the Lord,
know our life is but a quilt of ragged patches!
X-X-The END-X-X
%20Dali.png)