T-262R ఇప్పుడే తెలుసుకో నీకెఱఁగ విన్నవించితి

 262R ఇప్పుడే తెలుసుకో నీకెఱఁగ విన్నవించితి

ఉపోద్ఘాతము 

అన్నమాచార్యులు మన మనస్సులలో ఆ మాయ తెలియకుండ ఎలా చొచ్చుకొని పోతుందో అద్భుతంగా వివరించారు. ఆ ప్రయోజన సిద్ధికే శృంగార కీర్తనగా మలిచారు. 

శృంగార కీర్తన

రేకు: 542-2 సంపుటము: 13-186

ఇప్పుడే తెలుసుకో నీకెఱఁగ విన్నవించితి కొప్పువ ట్టీకె దీసితే గుంపించఁ గలవా        ॥పల్లవి॥ పుత్తడిబొమ్మవలె పూచిన లతికవలె చిత్తరుపతిమెవలెఁ జెలి యున్నది మత్తిల్లి యప్పటి నేఁడు మాతో నేమినవ్వేవు వొత్తుకాపె విలిచితేఁ బోకుండఁగలవా        ॥ఇప్పు॥ కొసరుఁగోయిలవలె కొలనితుమ్మిదవలె పసని చిలుకవలెఁ బలికీనాపె నసలు సేయుచు నిట్టే నాతో మాటలాడేవు వొసగితే విడెమాకె వొల్లననఁగలవా  ॥ఇప్పు॥ మెత్తినగందమువలె మెడకంటసరివలె ముత్తెమువలెనే వురమున నుందాకె హత్తి శ్రీవేంకటేశుఁడ అట్టె నన్నుఁగూడితివి బత్తి సేసితివాపెతోఁ బంతమాడఁగలవా     ॥ఇప్పు॥

Details and Explanations:

ఇప్పుడే తెలుసుకో నీకెఱఁగ విన్నవించితి

కొప్పువ ట్టీకె దీసితే గుంపించఁ గలవా    ॥పల్లవి॥ 

Telugu Phrase	Meaning
ఇప్పుడే తెలుసుకో	వెంటనే గ్రహించు, (ఇప్పుడు లేదా ఎప్పటికీ కాదు అన్న అత్యవసర భావము)
నీకెఱఁగ విన్నవించితి	నేను ముందే నీకు స్పష్టముగా వివరించితిని
కొప్పువ ట్టీకె దీసితే	(కొప్పు = జుట్టు పట్టి; ఈకె = ఆ స్త్రీ, మాయ) మాయ స్త్రీ నిన్ను జుట్టు పట్టి లాగుతూ ఉంటే
గుంపించఁ గలవా	(గుంపించు = అతిక్రమించు) నువ్వు తట్టుకోగలవా? ఆ కఠిన పరీక్ష మీర గలవా?

సూటి భావము:

ఎవరో తెలియని ఒక స్త్రీ స్వరం అన్నమాచార్యులతో ఇలా అంటుంది. పాట సందర్భాన్ని బట్టి దేవతా స్వరం అనుకోవచ్చు. ఆమె 'ఆపే' అని సంబోధిస్తున్నది  'మాయ' గురించి: “ఇప్పుడే గ్రహించు, ఆలస్యం చేయకు. నేను నీకు ముందే అన్నీ వివరించాను. ఆమె నిన్ను జుట్టు పట్టి లాగుతూ ఉంటే నువ్వు తట్టుకోగలవా? ఆ కఠిన పరీక్ష మీర గలవా?

గూఢార్థవివరణము:

ఇప్పుడే తెలుసుకో: అన్నమాచార్యులు నొక్కి చెబుతున్నారు — "ఇప్పుడే తెలుసుకో" మంటున్నారు. తక్షణం చేయకపోతే, కొంచెం ఆగినా మనస్సు ఆకళింపు చేసుకొని తన ఆత్మ రక్షణ వ్యూహంతో సిద్ధంగా ఉంటుంది. ​"రేపు చేస్తాను" “భవిష్యత్తులో చేస్తాను" అన్న భద్రత కల్పిస్తుంది. ఆ రక్షణ వలయం నుంచి బయటకు రాలేక గింజుకుంటాం. (జిడ్డు కృష్ణమూర్తి కూడా ఇలానే చెప్పేవారు)

---

కొప్పువ ట్టీకె దీసితే: జుట్టు పట్టి బలంగా లాగుతుంటే, మూలమూలల్లో  నెప్పెడుతుంటే తట్టుకోలేం? ఈ స్వీయ అవగాహన ప్రయాణంలో బాధ అనేది ఆటంకహేతువు. ఇక్కడే మనసు పని మొదలు. "ఇంత కష్టం కాకుండ కొంత సులుభంగా పొందు మార్గములుండవచ్చు" అన్న భద్రత కల్పిస్తుంది. మనసు ఎలా మాయ చేస్తోందో చరణాలలో తెలిపారు.

వైతరణి దాటుట: చీము, నెత్తురు, ఎముకలు, మాలిన్యాలతో పారుచుండు జుగుప్సాకరమైన నది వైతరణి. వైతరణి నది దాటుట ఒక మానసిక ఏకమార్గ (one way journey) ప్రయాణం అనుకోవాలి.  ఈవలి ఒడ్డు = పాత మనస్సు, ఆలోచనలు, వ్యక్తిత్వం - మన ఇప్పటి మనఃస్థితి. ఆవలి ఒడ్డు = మనకు తెలియదు. ఈవలి ఒడ్డు వదిలితేనే ఆవలి ఒడ్డుకు చేరగలం. ఈవలి ఒడ్డు వదలకుండా ఎక్కడికీ చేరము. ఇక్కడే ఉంటాము. దీనినే ఆచార్యులు "కొప్పువ ట్టీకె దీసితే" తో చూపారు

---

సంకల్పం —అడ్డంకి:

ఈ యజ్ఞంలో బలి కావలసింది మన సంకల్పమే.

“అమలమగు విజ్ఞానమను మహాధ్వరమునకు–

నమరినది సంకల్పమను మహాపశువు…” (Ref Poem 39)

మనిషి తాను సిద్ధమౌతాను, తాను సిద్ధం చేసుకొంటాను అని చెప్పుకుంటే అదే అడ్డంకి. (గీతా 6-2 చూడండి)

ఈ వైతరణి నది దాటడం మన ప్రయత్నం ద్వారా నెరవేరదు. అది పూర్తి శరణాగతి ద్వారానే సాధ్యం.

ఈ సందర్భంగా అన్నమాచార్యులు శరణాగతిలోని బాధ గురించి ఎక్కువ ఆలోచించ వద్దంటూ ఇలా చెప్పారు.

వెరవకువే యింత వెరగేలా నీకు

నెఱిఁ గురిసీఁ గొప్పున నీలాలు        ॥పల్లవి॥

ఇంతగా భయపడవద్దు. ఆ వక్రతలోనే (ఆ మార్పులోనే, ఆ రూపాంతరములోనే) నీలాలు నీ కొప్పులో కురుస్తాయి అని సముదాయిస్తున్నారు

---

అలమేలుమంగ —సమర్పణ:

ఈ శరణాగతి దశలో వ్యక్తిగత భావాలు పూర్తిగా కరిగిపోతాయి. ఈ శరీరం, ఈ మనసు “నాది” అన్న భావన తొలగిపోతుంది. అది ధర్మమునకు, సత్యమునకు చెందినది — ఆయన సేవకు మాత్రమే అన్నది వేళ్ళూనుకొంటుంది.

ఈ స్థితినే అన్నమాచార్యులు “అలమేలుమంగా” భావముతో వ్యక్తీకరించారు. “అలమేల్మంగ పురుషాకారమున ఆచార్యుననుమతి మెలఁగును.” ​అన్నారు పెదతిరుమలాచార్యులు అంటే, ఆచార్యుని (దైవము) అనుగ్రహముతో, ఆత్మ దైవానికి సేవికగా మారుతుంది.

ఆ శరణాగతి దశలో వారు తామున్న స్థితిని నిర్ధారణ చేయలేక పోతారు. వారి మనస్సు దైవము మనస్సుతో ఒకటై వుంటుంది. తమను తాము గుర్తించ లేరు. “అన్నమాచార్యుల భాషలో అది అలమేలుమంగ రూపంలో వెలిసింది; జిడ్డు కృష్ణమూర్తి దాన్ని ‘the other’ అని పిలిచాడు. భిన్న భాషలు, ఒకే అనుభవ సత్యం.”

---

అన్నమాచార్యుల వ్యూహం: 

ఈ లోతైన సత్యం భయంకరముగా, అసౌకర్యంగా అనిపించవచ్చు. ఆ అనిర్వచనీయమైన మార్పు లోక సంక్షేమమునకు, అసాధ్యమైన దానిని సులభముగా ప్రజల ముందుంచారు. దానికి ఆయన శృంగారము అద్ది — ప్రేమ, కలహం, మాధుర్యముల ద్వారా అందరిని ఆకర్షించారు.

---

సారాంశం

• ఇప్పుడే చూడు. ఆలస్యం చేయకు.
• పాత conditioning నుండి లాగిపడవేయబడటం బాధాకరం.
• దాన్ని మానవ సంకల్పం ఆపలేదు; సమర్పణ మాత్రమే రక్షణ.
• ఆ సమర్పణలోనే వ్యక్తిత్వం కరుగుతుంది.
• ఆ తరువాతి వెలుగు — “అలమేలుమంగా” అనుభవం: శరీరం, మనస్సు, జీవితం ప్రభువుకు చెందింది.

 

---

మొదటి చరణం:

పుత్తడిబొమ్మవలె పూచిన లతికవలె

చిత్తరుపతిమెవలెఁ జెలి యున్నది

మత్తిల్లి యప్పటి నేఁడు మాతో నేమినవ్వేవు

వొత్తుకాపె విలిచితేఁ బోకుండఁగలవా ॥ఇప్పు॥

---

Telugu Phrase	Meaning
పుత్తడిబొమ్మవలె	పుత్తడిబొమ్మవలె
పూచిన లతికవలె	పూచిన లతికవలె
చిత్తరుపతిమెవలెఁ జెలి యున్నది	చిత్రపటమువలె అందముగా కనబడుతుంది
మత్తిల్లి యప్పటి నేఁడు మాతో నేమినవ్వేవు	నిన్నటి మత్తులో నుండి నేడు మాతో నవ్వబోతావు
వొత్తుకాపె విలిచితేఁ బోకుండఁగలవా	(తిరిగి) పొత్తులకు ఆమె పిలిచితే పోకుండా నిలువ  గలవా? (లేవు)

సూటి భావము:

(దేవతాస్త్రీ  అంటున్నది) ఆమె పుత్తడిబొమ్మవలె మెరుస్తూ, కొత్తగా పూసిన లతికవలె సొగసుగా, చిత్రపటమువలె మైమరచిపోయే అంత అందముగా కనబడుతుంది. ఆకర్షణ, ఆప్యాయత, సులభముగా అందినదని అనిపించే మత్తు నవ్వులతో మనసును బంధిస్తుంది. కానీ నిన్నటి మత్తులో నుండి నేడు మాతో నవ్వబోతావు (దైవమును నిన్న అను మత్తుతో — అంటే మనిషి నిద్రలోనే ఉన్నాడన్నమాట—నేడు — ఈ క్షణములో కలియబోతావు — అది సాధ్యము కాదని తెలిసి ఈ పనిలేని పనులేలా?) ఆమె (తిరిగి) పొత్తులకు పిలిచితే పోకుండా నిలువ  గలవా? (లేవు)

గూఢార్థవివరణము:

మనిషి అందుకోగలిగిన, ఆస్వాదించగలిగిన, రుచి చూడగలిగిన, కొలవగలిగిన, అంతస్తులున్న, ఏదోవొక రీతిలో నిరూపించగలిగిన వాటిపట్లే ఆకర్షితుడవుతాడు. ప్రపంచమున అందరి జీవనానుభవాలు కలిపితే దాదాపు అపరిమితం.  కాబట్టి వాటిని ఆయా ప్రత్యేక కోణాల్లో చూచినప్పుడు క్రొత్తగా అగుపడతాయి. సమాజం సహజంగానే వీటినే ప్రోత్సహిస్తుంది, ఆరాధిస్తుంది. 

కానీ క్రూరమైన వాస్తవం ఏమిటంటే —మనిషికి కావలసింది సత్యం కాదు. సత్యం గురించి మాట్లాడటమే కావలసింది. అందుకే వేలాది సంవత్సరాలుగా ఒక “ఆధ్యాత్మిక​ వినోదం” అనే పరిశ్రమ ఏర్పడింది: గ్రంథాలు, వాటిపై వ్యాఖ్యానాలు, ప్రబంధములు, నాటకాలు, యాగాలు, వేదికలు, వేడుకలు, బుర్రకధలు, స్థానిక/భాషా రూపాంతరాలు, సినిమాలు, టీవీ సీరియల్స్, మహత్తరమైన ఊరేగింపులు. ఇవన్నీ ప్రజలను మరింత “ఆధ్యాత్మికంగా” భావింపజేస్తాయి. ఇంకా రసవత్తరమైన ప్యాకేజీ కోసం వీటిలొ శృంగారాన్ని చొప్పిస్తారు కూడా. ఈ ఆకర్షణను ఎవ్వరూ కాదనలేరు.

ఇలాంటి నేపథ్యములో అన్నమాచార్యులు ఒక్కసారిగా సూదికొన నిశితత్వముతో అడుగుతున్నారు: “ఆమె పొత్తులకు పిలిచితే పోకుండా నిలువ  గలవా? 

జవాబు: నిర్దాక్షిణ్యంగా లేదు.

ఎందుకంటే మాయ బిచ్చ మెత్తుకుంటూ రాదు. ఆమె బంగారు బొమ్మలా, వికసించిన లతలా, వెలిగే చిత్రపటంలా వస్తుంది. ఆహ్లాదకరంగా, మనోహరంగా, మత్తెక్కించేలా ఆకర్షిస్తుంది. ఒక క్షణం నీతోనే నవ్వుతుంది కూడా — పరిచయమై, హాని లేనట్టుగా. ఇలాంటి రూపాన్ని వదిలి, లంగోటీ బట్టల సాములతో ఎవరు వెళతారు చెప్పండి? ఆమె పిలుపు రాగానే స్వాములవెంట పరుగెత్తే కొద్ది మంది కూడా రెక్కలొచ్చి ఎగిరిపోతారు. పాపం ఆ స్వామికి కూడా సందేహం పుట్టుకొచ్చేలా!

---

రెండవ​ చరణం:

కొసరుఁగోయిలవలె కొలనితుమ్మిదవలె

పసని చిలుకవలెఁ బలికీనాపె

నసలు సేయుచు నిట్టే నాతో మాటలాడేవు

వొసగితే విడెమాకె వొల్లననఁగలవా       ॥ఇప్పు॥ 

Telugu phrase	Meaning
కొసరుఁగోయిలవలె	కోయిల వలె తీయగా అనురాగముతో పిలుస్తే
కొలనితుమ్మిదవలె	నిండు కొలనులోని  పద్మముల చుట్టూ తుమ్మెదలలాగ కవి కమలముల (మదిలో భావము, కొత్తదనము, చిలిపితనము కవ్వించుచుండగా)
పసని చిలుకవలెఁ బలికీనాపె	లేతపచ్చని చిలుకలాగా ఆమె వేళాకోళం ఆడుతుంటే, కొత్త రంగులకళ నాట్యమాడుతుంటే
నసలు సేయుచు నిట్టే నాతో మాటలాడేవు	(నసలు = పొద్దుపుచ్చు) ఏదో పొద్దుపుచ్చు కలాపములుగా నాతో ఇలా మాట్లాడుతున్నవు కానీ
వొసగితే విడెమాకె వొల్లననఁగలవా	ఆమె తాంబూలమంటు ఇస్తే కాదనగలవా?

సూటి భావము:

(దేవతాస్త్రీ  అంటున్నది) ఆమె కొయిల వలె కూస్తుంది, కొలనులో తుమ్మెద వలె వికసిస్తుంది, పచ్చని చిలుక వలె చలాకీగా కనబడుతుంది. చిరునవ్వులు చిందిస్తూ ముచ్చట్లు చెబుతుంది.  దేవతాస్త్రీ స్వరంలో హేళన హెచ్చింది - ఈ శరణాగతి, దైవము నీకు పొద్దుపుచ్చుటకు మార్గములు. నిజంగా ఆమె ప్రేమకు గుర్తుగా విడెము చేతిలో పెడితే — దానిని తిరస్కరించగలవా?

---

గూఢార్థవివరణము: 

మాయ మనల్ని ఆకర్షించేది కేవలం రూప సౌందర్యంతోనే కాదు. ఆమె మనల్ని లోతైన సంబంధం ద్వారా, ఆత్మీయత ద్వారా బంధిస్తుంది. మాటలతో, నవ్వులతో, ప్రేమ సూచనలతో — “ఇదిగో విడెము” అని మనసును తాకుతుంది.

ఇదే అత్యంత ప్రమాదకరం. ఎందుకంటే ఇలాంటి ప్రేమసూచనను, ఆత్మీయతను, సాన్నిహిత్యాన్ని నిరాకరించడం చాలా కష్టం. ఇది మన బుద్ధికి మాత్రమే కాదు — మన హృదయపు ఆత్రుతకు కూడా తోడౌతుంది.

---

మూడవ​ ​ చరణం:

మెత్తినగందమువలె మెడకంటసరివలె

ముత్తెమువలెనే వురమున నుందాకె

హత్తి శ్రీవేంకటేశుఁడ అట్టె నన్నుఁగూడితివి

బత్తి సేసితివాపెతోఁ బంతమాడఁగలవా ॥ఇప్పు॥

Telugu Phrase	Meaning
మెత్తిన గందమువలె మెడకంటసరివలె	మెత్తని గంధంలాగా, మెడలో ధరించే హారం వలె — దగ్గరగా, శరీరానికి అంటుకునేలా, మనసును కట్టిపడేసేలా.
ముత్తెమువలెనే వురమున నుందాకె	ముత్యమువలె నేరుగా గుండెను తాకినది — అత్యంత లోతైన ప్రీతితో, లోనికి చొచ్చుకుపోయిన ఆకర్షణ.
హత్తి శ్రీవేంకటేశుఁడ అట్టె నన్నుఁగూడితివి	నన్ను ఎత్తి, శ్రీవేంకటేశుడు తనలోకి చేర్చుకున్నాడు — ఆత్మను స్వీకరించిన దైవానుభవం.
బత్తి సేసితివాపెతోఁ బంతమాడఁగలవా	కానీ, ఆ స్త్రీ (మాయ) ఆమె బాణసంచా వత్తి లాంటిది. అంటిన తక్షణమే పేలుతుంది. ఆమెతో పంతములాడగలవా? (అంటే, నిజంగా ఆ ఆటను తట్టుకోగలవా?)

 సూటి భావము:

(దేవతాస్త్రీ  అంటున్నది) ఆమె (మాయ) మెత్తని గంధంలాగా, మెడలో ధరించే హారం వలె శరీరానికి అంటుకొని ఉంది. స్వచ్ఛమైన ముత్యమువలె గుండెను తాకుతుంది. (అన్నమాచార్యుల అంటున్నారు) కానీ శ్రీవేంకటేశుడు నన్ను ఈ అంధకారం నుంచి ఎత్తి  నాతో కూడివున్నాడు. దేవా, ఆ స్త్రీ బాణసంచా వత్తి లాంటిది. అంటిన తక్షణమే పేలుతుంది. ఆమెతో పంతములాడగలవా? (అంటే, నిజంగా ఆ ఆటను అంటే నిప్పుతో చెలగాటాన్ని నువ్వైనా తట్టుకోగలవా?)

---

గూఢార్థవివరణము:

అన్నమాచార్యుల భాషా వ్యూహం ఇక్కడ చాలా చమత్కారమైంది:

• మొదటి చరణం → మాయ యొక్క వెలుపలి ఆకర్షణ (బంగారు బొమ్మ, చిత్రపటం).
• రెండో చరణం → సన్నిహితత, అనుబంధం (చిలుక, కోయిల).
• మూడో చరణం → లోతైన బంధం, గుండెను తాకే ఆకర్షణ. ఇప్పుడు స్పర్శ, లోనికి చేరే తాకిడి. 

కానీ ఇక్కడ అన్నమయ్య కొంత వ్యంగ్యంగా అ దైవంతో సహా అందరికీ సవాలు విసురుతున్నట్లుంది. "ఎత్తి నన్ను నీలో చేర్చుకున్నావు కదా? అది సరే కానీ, బాణసంచా లాంటి ఆ స్త్రీ అంటిన (ముట్టుకున్న​) వెనువెంటనే నీలో మంటలు రేపుతుంది. ఆ అగ్గితో చెలగాటం ఆడగలవా”?

---

ఈ కీర్తన ముఖ్య సందేశం

అన్నమాచార్యులు ఆ మాయ పట్ల ఎంత జాగరూకతతో వుండాలో చెప్పారు.

---

X-X-The END-X-X

63R atisulabhaṃ bide śrīpatiśaraṇamu (అతిసులభంబిదె శ్రీపతిశరణము)

TALLAPAKA ANNAMACHARYULU

63R అతిసులభంబిదె శ్రీపతిశరణము

(atisulabhaṃ bide śrīpatiśaraṇamu)

తెలుగులో చదవడానికి ఇక్కడ నొక్కండి.

Introduction

Annamacharya composed this remarkable kirtana, beginning with the words “Ati sulabhambide Sripati saranamu” — surrender to the Lord of Sri is extremely easy. In this song, he refers to Narada, the Vedas, Prahlada, Arjuna, King Bali, Vyasa, and the sages known as the Sanakadi Rishis.

One important question deserves our attention: Why does Annamacharya invoke these particular names?

If the Divine is the principle that connects everything, how can we understand it? What is available to us, after all, except the lives, experiences, and perceptions of those who have had a relationship with the Divine?

One might ask, “How can we believe what you are saying?” This is, undoubtedly, a kirtana composed with deep devotion by Annamacharya. Yet, have not the people mentioned in our Puranas attained a kind of permanence? Is it reasonable to assume that they no longer exist in any meaningful sense?

More importantly, do we possess the sensitivity to understand the message their lives convey?

అధ్యాత్మ సంకీర్తన
రాగి రేకు: 107-5 సంపుటము – 2-41
	అతిసులభం బిదె శ్రీపతిశరణము అందుకు నారదాదుల సాక్షి ప్రతిలే దిదియే నిత్యానందము బహువేదంబులె యివే సాక్షి   ॥పల్లవి॥ వేసరకుమీ జీవుఁడా వెదకివెదకి దైవమును ఆసపాటుగా హరి యున్నాఁడిదె అందుకుఁ బ్రహ్లాదుఁడే సాక్షి మోసపోకుమీ జన్మమా ముంచిన యనుమానములను సేసినభక్తికిఁ జేటు లేదు యీసేఁతకెల్ల ధ్రువుఁడే సాక్షి  ॥అతి॥ తమకించకుమీ దేహమా తగుసుఖదుఃఖంబుల నలసి అమితము నరహరికరుణ నమ్మితే నందుకు నర్జునుఁడే సాక్షి భ్రమయకుమీ వివేకమా బహుకాలంబులు యీఁదీఁది తమితో దాస్యము తను రక్షించును దానికి బలీంద్రుఁడే సాక్షి  ॥అతి॥ మరిగివుండుమీ వోజిహ్వా మరి శ్రీవేంకటపతినుతులు అరయఁగ నిదియే యీడేరించును అందుకు వ్యాసాదులే సాక్షి తిరుగకుమీ విజ్ఞానమా ద్రిష్టపుమాయలకును లోఁగి సరిలే దితనిపాదసేవకును సనకాదులబ్రదుకే సాక్షి    ॥అతి॥
Philosophical POEM
Copper Plate: 107-5   Volume: 2-41
atisulabhaṃ bide śrīpatiśaraṇamu aṃduku nāradādula sākṣi pratilē didiyē nityānaṃdamu bahuvēdaṃbule yivē sākṣi ॥pallavi॥ vēsarakumī jīvuṃ̐ḍā vedakivedaki daivamunu āsapāṭugā hari yunnāṃ̐ḍide aṃdukuṃ̐ brahlāduṃ̐ḍē sākṣi mōsapōkumī janmamā muṃcina yanumānamulanu sēsinabhaktikiṃ̐ jēṭu lēdu yīsēṃ̐takella dhruvuṃ̐ḍē sākṣi ॥ati॥ tamakiṃcakumī dēhamā tagusukhaduḥkhaṃbula nalasi amitamu naraharikaruṇa nammitē naṃduku narjunuṃ̐ḍē sākṣi bhramayakumī vivēkamā bahukālaṃbulu yīṃ̐dīṃ̐di tamitō dāsyamu tanu rakṣiṃcunu dāniki balīṃdruṃ̐ḍē sākṣi ॥ati॥ marigivuṃḍumī vōjihvā mari śrīvēṃkaṭapatinutulu arayaṃ̐ga nidiyē yīḍēriṃcunu aṃduku vyāsādulē sākṣi tirugakumī vijñānamā driṣṭapumāyalakunu lōṃ̐gi sarilē ditanipādasēvakunu sanakādulabradukē sākṣi ॥ati॥

Details and Discussions:

Chorus (Pallavi):

అతిసులభం బిదె శ్రీపతిశరణము అందుకు నారదాదుల సాక్షి

ప్రతిలే దిదియే నిత్యానందము బహువేదంబులె యివే సాక్షి ॥పల్లవి॥

atisulabhaṃ bide śrīpatiśaraṇamu aṃduku nāradādula sākṣi

pratilē didiyē nityānaṃdamu bahuvēdaṃbule yivē sākṣi ॥pallavi॥

Meaning:

Annamacharya says that surrendering to the Lord of Sri is exceedingly easy, and Narada and other devotees stand as witnesses to this. The many Vedas, in their varied forms, bear witness to that incomparable, eternal bliss. 

Deep Notes:

If we examine Narada's story, we find that in a previous birth he was the son of a maidservant. Despite his social circumstances, he served great sages without allowing his background to become an obstacle. In their company, he listened to stories of the Lord and developed devotion. The Bhagavata Purana relates that, at the end of that life, he received divine grace and appeared in the next birth as Devarshi Narada. What is worth observing here is how he accepted the test of trying circumstances and remained devoted.

There is something profound in describing surrender as exceedingly easy. In Chapter 3 of the Bhagavad Gita, Krishna says that all activities are carried out by the three modes of material nature. Yet a person whose understanding is clouded by ego believes, “I am the doer.”

Even when we have no control over everything that happens in life, we remain caught in the feeling that we ourselves are directing it all. When we believe that we are in control, surrender becomes difficult. But what is it that gives rise to this sense of doership amid all the actions taking place through material nature? Here we begin to see the difficulty concealed behind the poet's words, “exceedingly easy.”

In Bhagavad Gita 4.15, Krishna asks Arjuna to follow the path of action practised by those who sought liberation in earlier times. The examples of those who came before us can guide us. But their experiences are not available to us as ready-to-eat food. We must understand them for ourselves, within our own lives. That is the challenge.

Annamacharya, too, points to Narada and others as witnesses to show that surrender is possible. Narada listened to the stories of the Lord in the company of great sages. Where are such sages today? This question invites us to reflect. Negation is easy, but acceptance is quite daunting.

In this world of severe competition and constant one-upmanship, where can we find such companionship, a spirit of service, and a relationship with the world that is free from anticipation? Perhaps, instead of establishing a direct relationship with what pervades everything, are we always looking for favours from it—from some external authority that can provide them?

When the mind is constantly seeking to acquire something more, to move beyond what it already has, can it see clearly what is before it, as it is? The sense of doership discussed in Bhagavad Gita 3.27 and the example of those who came before us in 4.15 both encourage us to re-examine our own approach to life.

It is against this background that, in the following stanzas, Annamacharya addresses the living being, human birth, the body, discernment, the tongue, and understanding, bringing into view the obstacles a person encounters.

---

First Stanza:

వేసరకుమీ జీవుఁడా వెదకివెదకి దైవమును

ఆసపాటుగా హరి యున్నాఁడిదె అందుకుఁ బ్రహ్లాదుఁడే సాక్షి

మోసపోకుమీ జన్మమా ముంచిన యనుమానములను

సేసినభక్తికిఁ జేటు లేదు యీసేఁతకెల్ల ధ్రువుఁడే సాక్షి ॥అతి॥

vēsarakumī jīvuṃ̐ḍā vedakivedaki daivamunu

āsapāṭugā hari yunnāṃ̐ḍide aṃdukuṃ̐ brahlāduṃ̐ḍē sākṣi

mōsapōkumī janmamā muṃcina yanumānamulanu

sēsinabhaktikiṃ̐ jēṭu lēdu yīsēṃ̐takella dhruvuṃ̐ḍē sākṣi ॥ati॥ 

Meaning:

O living being, do not tire yourself by searching for the Divine repeatedly. Hari is already within reach, and Prahlada is the witness to this.

Do not be deceived by the doubts that have accumulated through your life. Devotion practised sincerely is never wasted, and Dhruva is the witness to this

.

Deep Notes:

వేసరకుమీ జీవుఁడా వెదకివెదకి దైవమును (“Vesarakumi jivuda vedaki vedaki daivamunu”): Annamacharya warns the living being not to exhaust itself by searching for the Divine again and again.

When do we search for something? Searching may be useful when we lack something and need to acquire it. But how can we search for something that surrounds and pervades us, without any division between inside and outside? Can we genuinely believe that Lord Hari is present everywhere?

---

In this context, we may recall a surrealist painting by Remedios Varo titled Exploration of the Sources of the Orinoco River. What first attracts our attention is a mysterious woman travelling in an unusual boat. The boat also functions as a protective hat, enclosing her in a kind of shelter. A compass and notebooks assist her exploration. The source of the river appears to flow from a small goblet. Yet, within the strange structure containing that vessel, there are still more doors and enclosures leading inward.

The woman is already inside the river, yet she is trying to discover where it begins. Will exploring its source provide only additional information, while leaving her still far from understanding the entire river? The woman in the painting seems to encounter more questions than answers.

The river, the traveller, her body, the earth, and the surrounding natural world are all parts of one synchronous movement. Even if we examine these separately and accumulate information about each of them, will that amount to understanding what holds everything together? Can we hope to understand the whole by assembling its separate parts, one after another? Will our lifetime be long enough for such an undertaking?

When we recognise that what our limited vision reveals is not necessarily the whole, can we stop clinging to what little we know as absolute truth?

---

None of us is merely a spectator of life. Living itself is life—not a theory to understand now and practise later. We are participants in this integrated movement called life. If we regard what we seek as something entirely separate from ourselves and continually try to reach it, the very act of searching may become an obstacle. Here we begin to see the depth of Annamacharya's warning.

ఆసపాటుగా హరి యున్నాఁడిదె అందుకుఁ బ్రహ్లాదుఁడే సాక్షి “Asapatuga Hari yunnadide, anduku Prahladude sakshi”: Annamacharya says that Hari is already within reach, and Prahlada is the witness to this. Even amid the restrictions and punishments imposed by his father, Prahlada's faith remained unshaken. The story challenges the limits of our assumptions about where Hari can be found.

---

మోసపోకుమీ జన్మమా ముంచిన యనుమానములను “Mosapokumi janmama munchina anumanamulu”: Annamacharya warns us not to be deceived by the doubts that have accumulated within us. Our experiences, what we have learnt in the past, and our opinions influence the way we think. We should not automatically treat these as truth.

As we saw in the surrealist painting discussed earlier, the traveller cannot completely unravel the mystery of the river's source. What we discover through our own efforts is also limited.

---

సేసినభక్తికిఁ జేటు లేదు యీసేఁతకెల్ల ధ్రువుఁడే సాక్షి “Sesina bhaktiki jetu ledu, isentakella Dhruvude sakshi” Annamacharya says that devotion practised sincerely is never wasted, and Dhruva is the witness to this. What stands out in Dhruva's story is his steadfastness towards his goal. His example also leaves us with a question: when doubts and obstacles arise, do we examine them, or do we lose our direction because of them?

---

Second Stanza:

తమకించకుమీ దేహమా తగుసుఖదుఃఖంబుల నలసి

అమితము నరహరికరుణ నమ్మితే నందుకు నర్జునుఁడే సాక్షి

భ్రమయకుమీ వివేకమా బహుకాలంబులు యీఁదీఁది

తమితో దాస్యము తను రక్షించును దానికి బలీంద్రుఁడే సాక్షి ॥అతి॥

tamakiṃcakumī dēhamā tagusukhaduḥkhaṃbula nalasi

amitamu naraharikaruṇa nammitē naṃduku narjunuṃ̐ḍē sākṣi

bhramayakumī vivēkamā bahukālaṃbulu yīṃ̐dīṃ̐di

tamitō dāsyamu tanu rakṣiṃcunu dāniki balīṃdruṃ̐ḍē sākṣi ॥ati॥

Meaning:

Do not exhaust yourself by constantly measuring pleasure and pain. Trust in the boundless compassion of Narahari.

Do not spend your time caught in doubts and delusions. Remain discerning, and stand in the service of the Divine, as King Bali did. 

Deep Notes:

తమకించకుమీ దేహమా తగు సుఖదుఃఖంబుల నలసి (“Tamakincakumi dehama tagu sukha-duhkambula nalasi”): Pleasure and pain are unavoidable in life. The body continues to experience them. When pleasure arises, we want to prolong it; when pain arises, we want to eliminate it. Does the whole journey of life become an endless attempt to achieve the former and escape the latter?

What deserves particular attention is the countless movements that pleasure and pain set in motion within us. We label an experience as “pleasure” or “pain”, and these judgements turn us towards one thing after another, eventually leaving us exhausted. This is the point Annamacharya invites us to examine.

---

అమితము నరహరికరుణ నమ్మితే నందుకు నర్జునుఁడే సాక్షి (“Amitamu Narahari karuna nammite, anduku Arjunude sakshi”): The Pandavas encountered hardships, humiliation, and numerous obstacles in their lives. Yet Annamacharya says that the boundless compassion of Narahari enabled them to fulfil their destiny. This line suggests that Arjuna's ability to overcome extraordinary warriors in the Mahabharata war was made possible through the grace of Narahari.

---

భ్రమయకుమీ వివేకమా బహుకాలంబులు యీఁదీఁది (“Bhramayakumi vivekama bahukalambulu ididi”): It is not as simple as putting in enough effort to cross one illusion after another. Annamacharya warns against this fallacy.

The very idea of psychological time is also a creation of the mind, as the poet observes elsewhere. Merely waiting for time to pass, while holding on to our existing approach, does not help. The passage of time, by itself, does not dissolve illusions. Annamacharya therefore warns us against the futile expectation that time and sustained effort alone will carry us beyond them.

---

తమితో దాస్యము తను రక్షించును దానికి బలీంద్రుఁడే సాక్షి (“Tamito dasyamu tanu rakshinchunu, daniki Balindrude sakshi”): This line points to the place of divine service in a life governed by dharma. Service to the Divine should not be treated as a means of reaching God or as an action performed to obtain some reward. Annamacharya cites King Bali as the witness to this.

King Bali's offering illustrates his attitude of service and surrender. It is not for the individual to decide what the reward should be.

In this stanza, Annamacharya is not speaking of a life free from pleasure and pain. He asks us to recognise our reactions to these inevitable experiences. These reactions not only exhaust us but also give rise to delusions that cloud our discernment. He also points to divine service as an integral part of living in accordance with dharma.

---

Third Stanza:

మరిగివుండుమీ వోజిహ్వా మరి శ్రీవేంకటపతినుతులు

అరయఁగ నిదియే యీడేరించును అందుకు వ్యాసాదులే సాక్షి

తిరుగకుమీ విజ్ఞానమా ద్రిష్టపుమాయలకును లోఁగి

సరిలే దితనిపాదసేవకును సనకాదులబ్రదుకే సాక్షి॥అతి॥

marigivuṃḍumī vōjihvā mari śrīvēṃkaṭapatinutulu

arayaṃ̐ga nidiyē yīḍēriṃcunu aṃduku vyāsādulē sākṣi

tirugakumī vijñānamā driṣṭapumāyalakunu lōṃ̐gi

sarilē ditanipādasēvakunu sanakādulabradukē sākṣi ॥ati॥ 

Meaning Table:

Immerse yourself completely in praising Lord Venkateswara. Like Vyasa and others, discover the joy in that praise.

Do not allow yourself to be drawn away by the attractions of visible appearances. Remain discerning, and stand in the service of His feet, as the Sanakadi sages did.

Deep Notes:

మరిగివుండుమీ వోజిహ్వా మరి శ్రీవేంకటపతినుతులు “Marigivundumi vo jihva, mari Srivenkatapati nutulu”: We primarily use the tongue in two ways. First, to take in food necessary for nourishing the body; second, to communicate our feelings to others. The immediate usefulness of these activities is familiar to us. We know their “taste,” so to speak. But what might be gained by immersing ourselves in the praise of Lord Venkateswara may not be so immediately apparent.

The expression మరిగివుండుమీ — marigivundumi suggests more than merely uttering words of praise. It can also point to a state in which the mind becomes absorbed in, and closely united with, what it praises. To remain completely immersed in such praise is not merely another kind of experience, but a state in which one is no longer aware of oneself. Vyasa and others, who gave humanity many sacred texts, are cited as witnesses to this.

తిరుగకుమీ విజ్ఞానమా ద్రిష్టపుమాయలకును లోఁగి “Tirugakumi vijnanama drishtapu mayalakunu logi”: Annamacharya warns understanding not to wander through the world in submission to the illusions of visible appearances. What we see can draw us into its attraction and keep us moving in pursuit of it. If we fail to recognise that what is visible does not constitute the whole, our discernment may lose its direction and become trapped in the attraction of appearances. The lives of the సనకాది ఋషులు — Sanakadi sages are cited as witnesses to this. 

---

Essence of the Song

Surrendering to the Lord of Sri is exceedingly easy. It is enough to place our trust in Him, as Narada and the other devotees did. The Vedas bear witness to that eternal bliss.

Searching for the Divine is a futile effort. Place your burden on the Divine, as Prahlada did. Let go of doubts and remain steadfast in devotion, like Dhruva. Instead of exhausting yourself by constantly measuring pleasure and pain, trust in the compassion of Narahari, as Arjuna did. With discernment, move beyond delusions and remain in divine service, as King Bali did.

Discover the taste of praising Lord Venkateswara, as Vyasa and others did. Remain in the service of His feet, as the Sanakadi sages did.

---

X-X-X THE END X-X-X