T-340 కంటి శుక్రవారము గడియ లేడింట

 

తాళ్లపాక అన్నమాచార్యులు

340 కంటి శుక్రవారము గడియ లేడింట 

For English Version Press Here

 

ఉపోద్ఘాతము

ఈ కీర్తనను మొదట చదివినప్పుడు ఇది శుక్రవారపు సేవలో స్వామివారి అలంకరణను వర్ణించే సంప్రదాయ భక్తి కీర్తనగా అనిపిస్తుంది. అయితే అన్నమాచార్యులవారి అంతర్వీక్షణలో ఈ దృశ్యము కేవలం బాహ్య అలంకరణగా నిలవదు.

 

వ్యక్తమైన అలమేలుమంగ రూపము ద్వారా అవ్యక్తమైన స్వామిని చూపించడం ఈ కీర్తనలోని ప్రధాన విశేషము. స్వామికి ఒక నిర్దిష్టమైన రూపాన్ని చూపిస్తున్నట్లే కనిపిస్తూ, కవి ఒక్కొక్క చరణంలో ఆ రూపాన్ని మనకు అందకుండా చేస్తారు. సొమ్ములు, వస్త్రములు, సుగంధ ద్రవ్యములు, కర్పూరము, నలుపు—ఇవన్నీ చివరికి స్వామి స్వరూపాన్ని నిర్ధారించలేని సూచనలుగా మారుతాయి.

 

అందువల్ల ఇది కేవలం స్వామివారి అలంకరణ వర్ణన కాదు. రూపమును ఆధారంగా చేసుకొని రూపాతీతాన్ని గమనింపజేసే అంతర్వీక్షణ. సంప్రదాయ భక్తి వర్ణనలా కనిపించే ఈ కీర్తనలో ప్రతి పదమూ ఆ దిశలో ఒక సూచనగా పనిచేస్తుంది.

 

అధ్యాత్మ​ సంకీర్తన

తాళ్లపాక వేంకటశేషాచార్యుల వ్రాతప్రతి పుట: 4 సంకీర్తన: 3

కంటి శుక్రవారము గడియ లేడింట అంటి అలమేల్మంగ అండనుండే స్వామిని      ॥పల్లవి॥ సొమ్ములన్నీ కడఁబెట్టి సొంపుతో గోణముగట్టి కమ్మని కదంబముకప్పు పన్నీరు చెమ్మతోన వేష్టువలు ఱొమ్ము తల మొల చుట్టి తుమ్మెదమైచాయతోన నెమ్మదినుండే స్వామిని ॥కంటి॥ పచ్చకప్పురమె నూఱి పసిఁడిగిన్నెల నించి తెచ్చి శిరసాదిగ దిగ నలఁది అచ్చెరపడిచూడ అందరికన్నుల కింపై నిచ్చమల్లె పూవువలె నిటు తా నుండే స్వామిని ॥కంటి॥ తట్టుపునుఁగె కూర్చి చట్టలు చేరిచి నిప్పు పట్టి కరఁగించి వెండిపళ్యాల నించి దట్టముగ మేనునిండ పట్టించి దిద్ది బిట్టువేడుక మురియుచుండే బిత్తరి స్వామిని   ॥కంటి॥

Details and Explanations:

పల్లవి:

కంటి శుక్రవారము గడియ లేడింట

అంటి అలమేల్మంగ అండనుండే స్వామిని ॥పల్లవి॥      

భావము:

కీర్తన పాదము	సాధారణ భావము	అంతరార్థము
కంటి శుక్రవారము గడియ లేడింట	శుక్రవారము నాడు ఏడు గడియలపాటు స్వామిని కంటిని.	అన్నివేళలా, అన్ని ఘడియలలో రెప్పలా వెన్నంటి ఉండే వానిని చూచితిని.
అంటి అలమేల్మంగ అండనుండే స్వామిని	అలమేలుమంగకు అండగా ఉండే స్వామిని కంటిని.	వ్యక్తమైన అలమేలుమంగ రూపమునకు వెన్నంటి ఉండి, దానికి అండగా ఉన్న అవ్యక్త స్వామిని చూచితిని.

గూఢార్థవివరణము:

అన్నమాచార్యులవారి అంతర్వీక్షణలో కలిగిన అనుభవాన్ని ఈ పల్లవిలో చెబుతున్నారు. భగవానునికి ప్రత్యేకమైన రూపము లేదు. అయినప్పటికీ, ఆయనకు గోచరించినది అలమేలుమంగ రూపము.

ఇక్కడ “అంటి” అనే మాట ముఖ్యమైనది. అలమేలుమంగ వ్యక్తమైన దానికి ప్రతీక. ఆ వ్యక్తమైన రూపమునకు వెన్నంటి, నీడవలె, అన్నివేళలా అండగా ఉన్నది అవ్యక్త స్వామి. అందుకే “అలమేల్మంగ అండనుండే స్వామిని” అని అంటున్నారు.

అన్నమాచార్యులు అవ్యక్త స్వామికి ఒక కొత్త రూపాన్ని కల్పించడం లేదు. తనకు లీలగా గోచరించిన వ్యక్తమైన రూపము ద్వారా, దానికి వెన్నంటి ఉన్న అవ్యక్తాన్ని అనుభవించి చెబుతున్నారు.

Bottom of Form

---

మొదటి చరణం: 

సొమ్ములన్నీ కడఁబెట్టి సొంపుతో గోణముగట్టి

కమ్మని కదంబముకప్పు పన్నీరు

చెమ్మతోన వేష్టువలు ఱొమ్ము తల మొల చుట్టి

తుమ్మెదమైచాయతోన నెమ్మదినుండే స్వామిని ॥కంటి॥                   

భావము:

కీర్తన	సాధారణ అర్థము	అంతరార్థము
సొమ్ములన్నీ కడఁబెట్టి సొంపుతో గోణముగట్టి	సొమ్ములన్నీ తొలగించి, అందంగా గోచి లేదా కౌపీనము కట్టుకొని ఉన్నాడు.	సొమ్ములన్నీ అనగా సమస్త జీవుల శరీరములు. వాటిని కడఁబెట్టి, అవసానదశకు చేర్చి, గోణముగట్టి, అక్షర జీవులందరినీ కలుపువాడైన దైవము సర్వసామాన్యుడిలా ఉన్నాడు.
కమ్మని కదంబముకప్పు పన్నీరు	కమ్మని సువాసనలు కలిసిన పన్నీరుతో కప్పబడి ఉన్నాడు.	కాళ్లు, చేతులు, తల, శరీరము అని స్వామి రూపాన్ని ఒక విధంగా నిర్ధారించలేము. ఆయన స్వరూపాన్ని తెలియనీయని అనేక విషయాలు కలగాపులగమై ఉన్నాయి.
చెమ్మతోన వేష్టువలు ఱొమ్ము తల మొల చుట్టి	తడితో ఉన్న వస్త్రాలను రొమ్ము, తల మొదలైన వాటి చుట్టూ కప్పుకొని ఉన్నాడు.	స్వామి రూపము తెలియకుండా ఎన్నో విషయాలు దానిని కప్పి ఉంచాయి.
తుమ్మెదమైచాయతోన నెమ్మదినుండే స్వామిని	తుమ్మెదవలె నల్లని మేని ఛాయతో చక్కగా, నెమ్మదిగా ఉన్న స్వామిని కంటిని.	నలుపు అనే సూచనతో తెలుపుకు వ్యతిరేకమైన దిశను చూపిస్తున్నారు. ఆ నలుపులో వెలుతురు కూడా చొరబడలేని స్థితిని సూక్ష్మంగా సూచిస్తున్నారు.

 గూఢార్థవివరణము:

“సొమ్ములన్నీ కడఁబెట్టి సొంపుతో గోణముగట్టి” అన్నప్పుడు అన్నమాచార్యులు దైవాన్ని ఒక ప్రత్యేకమైన రూపంలో చూపడం లేదు. సొమ్ములు సమస్త జీవుల శరీరాలకు ప్రతీకలు. వాటిని కడఁబెట్టి, గోణముగట్టిన తరువాత, అందరినీ కలుపువాడైన దైవము సర్వసామాన్యుడిలా కనిపిస్తున్నాడు. 

తరువాత ఆయన స్వరూపాన్ని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తే అది చేతికి అందదు. కదంబము, పన్నీరు, వేష్టువలు—అన్నీ కలసి రూపాన్ని కప్పివేస్తున్నాయి. స్వామికి కాళ్లు, చేతులు, తల, రొమ్ము అని ఒక నిర్దిష్టమైన రూపాన్ని నిర్ణయించలేము. ఆయనను తెలియనీయని విషయాలే మనకు కనిపిస్తున్నాయి.

చివరగా “తుమ్మెదమైచాయతోన” అని నలుపును సూచిస్తున్నారు. ఇది సాధారణ మేనిచాయ వర్ణనగా కనిపించినా, దాని ద్వారా వెలుతురుకు అందని దిశను చూపిస్తున్నారు. ఇక్కడ నలుపు ఒక రంగు మాత్రమే కాదు; వ్యక్తమైనదానితో పోల్చి చూడలేని, వెలుతురుతో కూడా లోపలికి ప్రవేశించలేని అవ్యక్తతముకు సూచనగా నిలుస్తుంది.

ఇక మొదటి చరణంలో అన్నమాచార్యులవారు చేసే పని ఇంకా ఆసక్తికరం.

• సొమ్ములు → జీవుల శరీరాలు
• గోణము → అందరినీ కలిపే సామాన్య స్థితి
• కదంబము, పన్నీరు → స్వరూపాన్ని నిర్ణయించలేని స్థితి
• వేష్టువలు → తెలియనివి కప్పివేసిన స్థితి
• నలుపు → వెలుతురుకే అందని దిశ

అంటే, మనం చూస్తున్న స్వామి రూపాన్ని వివరించడం కాదు; రూపం ద్వారా రూపాతీతాన్ని చూపించడం.

---

రెండవ చరణం:

పచ్చకప్పురమె నూఱి పసిఁడిగిన్నెల నించి

తెచ్చి శిరసాదిగ దిగ నలఁది

అచ్చెరపడిచూడ అందరికన్నుల కింపై

నిచ్చమల్లె పూవువలె నిటు తా నుండే స్వామిని ॥కంటి॥

భావము:

కీర్తన పాదము	సాధారణ భావము	అంతరార్థము
పచ్చకప్పురమె నూఱి పసిఁడిగిన్నెల నించి	పచ్చకర్పూరమును నూరి బంగారు గిన్నెలో నింపి తీసుకువచ్చి	స్వామికి ఇదమిత్థమైన రూపము లేదు. పచ్చకర్పూరము తన స్వరూపాన్ని మిగల్చకుండా కరిగిపోయినట్లు, ఆయనకు ఒక ప్రత్యేకమైన రూపము మిగలదు.
తెచ్చి శిరసాదిగ దిగ నలఁది	దానిని తెచ్చి శిరస్సు మొదలుకొని క్రిందికి శరీరమంతా పులిమి	కర్పూరము అద్దిన దాని వెనుక స్వామికి ఒక నిర్దిష్టమైన స్వరూపము దాగి ఉండదు.
అచ్చెరపడిచూడ అందరికన్నుల కింపై	ఆశ్చర్యముగా చూస్తే అందరి కన్నులకు ఇంపుగా కనిపించి	రూపమనే పరిమితి లేకపోయినా, అందరి అనుభవానికి ఇంపుగా గోచరిస్తాడు.
నిచ్చమల్లె పూవువలె నిటు తా నుండే స్వామిని	నిత్యము మల్లెపువ్వువలె తెల్లగా వెలుగుతూ ఉన్న స్వామిని కంటిని.	అందరికీ ఇంపుగా ఉండునట్లు నిత్యము తెల్లని మల్లెపువ్వువలె వెలుగుచున్న స్వామిని చూచితిని.

గూఢార్థవివరణము:

ఇక్కడ పచ్చకప్పురము ఎందుకు వచ్చిందో స్పష్టమైంది. అది కేవలం శుభ్రత, సువాసన, తెల్లదనం కోసం వచ్చినది కాదు. తన స్వరూపాన్ని మిగల్చకుండా కరిగిపోవడం దాని లక్షణం. అదే లక్షణాన్ని స్వామి రూపంతో పోల్చుతున్నారు.

---

మూడవ చరణం:

తట్టుపునుఁగె కూర్చి చట్టలు చేరిచి నిప్పు

పట్టి కరఁగించి వెండిపళ్యాల నించి

దట్టముగ మేనునిండ పట్టించి దిద్ది

బిట్టువేడుక మురియుచుండే బిత్తరి స్వామిని ॥కంటి॥

భావము:

కీర్తన పాదము	సాధారణ భావము	అంతరార్థము
తట్టుపునుఁగె కూర్చి చట్టలు చేరిచి నిప్పు	అతి శ్రేష్ఠమైన సుగంధ ద్రవ్యములను కూర్చి, వాటిని పొరలు పొరలుగా అమర్చి నిప్పు పెట్టి	సుగంధ ద్రవ్యములవలె అనేక పొరలను కూర్చి, విప్పుతూ పోయే మాయా కదలిక.
పట్టి కరఁగించి వెండిపళ్యాల నించి	వాటిని పట్టి కరిగించి వెండి పళ్లెములలో ఉంచి	పొరలు కరిగిపోయిన తరువాత కూడా వాటి ఆధారంగా ఒక అనుభవము మిగులుతుంది.
దట్టముగ మేనునిండ పట్టించి దిద్ది	ఆ కరిగిన సుగంధ ద్రవ్యమును దట్టముగా స్వామి మేనినిండా పట్టించి అలంకరించి	ఆ పొరల ద్వారా ఏర్పడిన రూపమంతా స్వామి మేనిని కప్పినట్లు కనిపిస్తుంది.
బిట్టువేడుక మురియుచుండే బిత్తరి స్వామిని	త్వరగా ముగిసిపోయే ఈ వేడుకలో స్వామి మురిసిపోతూ ఉన్నాడు.	త్వరగా ముగిసిపోయే ఈ మాయా వేడుకలో మాయా స్వామి మురిసుచున్నాడు.

గూఢార్థవివరణము:

ఈ చరణంలో అన్నమాచార్యులు స్వామివారిని అలంకరించే బాహ్య క్రియలను మాత్రమే వర్ణించడం లేదు. స్వామి స్వరూపాన్ని మనము ఎలా గ్రహిస్తున్నాము, ఆ గ్రహింపులో మాయకు ఉన్న స్థానం ఏమిటి అనే విషయాన్ని సూచిస్తున్నారు.

“తట్టుపునుఁగె కూర్చి చట్టలు చేరిచి నిప్పు పట్టి కరఁగించి” — పునుగు వంటి సుగంధ ద్రవ్యాలను కూర్చి, పొరలు పొరలుగా అమర్చి, నిప్పుతో కరిగిస్తారు. ఇక్కడ “చట్టలు” అనే పదం ముఖ్యము. ఒకదాని మీద మరొకటి చేరే పొరల వలె, మన అనుభవములో కూడా అనేక విషయాలు ఒకదాని మీద ఒకటి చేరి ఒక రూపాన్ని నిర్మిస్తాయి.

“దట్టముగ మేనునిండ పట్టించి దిద్ది” — ఆ కరిగిన ద్రవ్యాన్ని స్వామి మేనినిండా పూసి అలంకరిస్తారు. అంటే స్వామి స్వరూపాన్ని మనము నేరుగా చూడడం కాదు; దాని మీద ఏర్పడిన పొరల ద్వారానే చూస్తున్నాము.

చివరగా: “బిట్టువేడుక మురియుచుండే బిత్తరి స్వామిని” అంటారు. “బిత్తరి స్వామి” — మాయా స్వామి. ఇక్కడ స్వామి మాయలో చిక్కుకున్నవాడు కాదు; మాయగా వ్యక్తమై కనిపిస్తున్న స్వామి. మనకు కనిపిస్తున్న ఈ అలంకరణ, ఈ రూపం, ఈ వేడుక—వ్యక్తమైన స్థితి.

అయితే “బిట్టువేడుక” — త్వరగా ముగిసిపోయే వేడుక. ఎంత ఘనంగా అలంకరించినా, ఎంత దట్టంగా పూసినా, అది నిలిచిపోయే స్వరూపం కాదు. పొరలు ఏర్పడతాయి, కరిగిపోతాయి, తొలగిపోతాయి. రూపము కూడా అలాగే మారుతూ ఉంటుంది. (మన జీవితమూ అంతే).

అందువల్ల ఈ చరణంలో అన్నమాచార్యులు ఒక సూక్ష్మమైన విషయాన్ని చూపిస్తున్నారు: మాయ అనేది స్వామికి వేరుగా ఉన్నది కాదు; స్వామి వ్యక్తమైన రూపమే మాయగా కనిపిస్తున్నది. ఆ రూపముపై ఏర్పడే పొరలను తొలగిస్తూ చూస్తే, చివరికి ఆ రూపంతో నిర్ధారించలేని అవ్యక్త స్వరూపమే మిగులుతుంది.

ఈ విధంగా మూడు చరణాలూ ఒకే విచారణను కొనసాగిస్తున్నాయి:

రూపము కనిపిస్తుంది → రూపము కప్పబడుతుంది → రూపము కరిగిపోతుంది.

కానీ ఈ మార్పులన్నిటి మధ్య స్వామి స్వరూపాన్ని మాత్రం ఒక నిర్దిష్ట రూపంగా పట్టుకోలేము. 

---

X-X-X THE END X-X-X