1R ammē dokaṭiyunu asimalōni dokaṭi (అమ్మే దొకటియును అసిమలోని దొకటి)

 TALLAPAKA ANNAMACHARYULU

1R అమ్మే దొకటియును అసిమలోని దొకటి

(ammē dokaṭiyunu asimalōni dokaṭi)

తెలుగులో చదవడానికి ఇక్కడ నొక్కండి. 

INTRODUCTION

 

Annamacharya strongly criticizes the hypocrisy we see in our everyday lives. In this kirtana, he questions our honesty and pierces our hearts with razor-sharp words. He lays our intentions bare before us, without disguise, and makes us look within. 

అధ్యాత్మ​ సంకీర్తన

రాగి రేకు: 231-3  సంపుటము - సంకీర్తన: 3-176

అమ్మే దొకటియును అసిమలోని దొకటి ఇమ్ముల మాగుణములు యెంచఁ జోటేదయ్యా ॥పల్లవి॥ యెప్పుడు నేము చూచిన నింద్రియకింకరులము ఇప్పుడు నీకింకరుల మెట్టయ్యేమో తప్పక ధనమునకు దాస్యము నేము సేసేము చెప్పి నీదాసులమన సిగ్గుగాదా మాకు ॥అమ్మే॥ పడఁతుల కెప్పుడును పరతంత్రులము నేము వడి నీ పరతంత్రభావము మాకేది నడుమ రుచులకే నాలుక అమ్ముడువోయ యెడయేది నిన్ను నుతి‌ఇంచే‌అందుకును        ॥అమ్మే॥ తనువులంపటానకు తగ మీఁదెత్తితిమిదె వొనరి నీవూడిగాన కొదిగేదెట్టు ననిచి శ్రీవేంకటేశ నాఁడే నీకు శరణంటి వెనక ముందెంచక నీవే కావవయ్యా    ॥అమ్మే॥

Philosophical POEM

Copper Plate: 231-3  Volume: 3-176

ammē dokaṭiyunu asimalōni dokaṭi immula māguṇamulu yeṃcaṃ̐ jōṭēdayyā         ॥pallavi॥ yeppuḍu nēmu cūcina niṃdriyakiṃkarulamu ippuḍu nīkiṃkarula meṭṭayyēmō tappaka dhanamunaku dāsyamu nēmu sēsēmu ceppi nīdāsulamana siggugādā māku              ॥ammē॥ paḍaṃ̐tula keppuḍunu parataṃtrulamu nēmu vaḍi nī parataṃtrabhāvamu mākēdi naḍuma ruculakē nāluka ammuḍuvōya yeḍayēdi ninnu nutiiṃcēaṃdukunu  ॥ammē॥ tanuvulaṃpaṭānaku taga mīṃ̐dettitimide vonari nīvūḍigāna kodigēdeṭṭu nanici śrīvēṃkaṭēśa nāṃ̐ḍē nīku śaraṇaṃṭi venaka muṃdeṃcaka nīvē kāvavayyā               ॥ammē॥

Details and Discussions:

Chorus (Pallavi):

అమ్మే దొకటియును అసిమలోని దొకటి

ఇమ్ముల మాగుణములు యెంచఁ జోటేదయ్యా ॥పల్లవి॥

ammē dokaṭiyunu asimalōni dokaṭi

immula māguṇamulu yeṃcaṃ̐ jōṭēdayyā ॥pallavi॥

Literal Sense:  

Poem Line	Normal Sense
అమ్మేదొకటియు	What we show outwardly, or say we are going to give, is one thing.
అసిమలోనిదొకటి	(అసిమ = gunny bag or a bag) What lies within us is another. What is truly in our heart—our intentions, desires and nature—may be quite different from what we show outside.
ఇమ్ములమా గుణములు యెంచ చోటేదయ్యా!	Is there enough room to count all our qualities, all that lies within us?

Deeper Note: 

Ammedokatiyu need not be taken merely as something put up for sale. Instead, consider “అమ్మేదొకటియు (Ammedokatiyu)” as what we show to the world while hiding something else within. It can be anything—the image we project, the deeds we enact, or the person we appear to be.The intriguing part is that we may not even fully know what lies within ourselves. That is the real issue Annamacharya points to. Annamacharya thus places the gap between what we say and what we actually are directly before us and makes us question our own sincerity.

The following stanzas reveal this contrast. We are not always clear even to ourselves, yet we claim to be servants of God while, in reality, we remain servants of our senses. We may proclaim that we think only of God, while our minds keep wavering toward sensual things. Our whole life is spent fulfilling one desire after another—where, then, do we have time for God?

---

First Stanza:

యెప్పుడు నేము చూచిన నింద్రియకింకరులము

ఇప్పుడు నీకింకరుల మెట్టయ్యేమో

తప్పక ధనమునకు దాస్యము నేము సేసేము

చెప్పి నీదాసులమన సిగ్గుగాదా మాకు  ॥అమ్మే॥

yeppuḍu nēmu cūcina niṃdriyakiṃkarulamu

ippuḍu nīkiṃkarula meṭṭayyēmō

tappaka dhanamunaku dāsyamu nēmu sēsēmu

ceppi nīdāsulamana siggugādā māku ॥ammē॥

Literal Sense:

Poem Line	Normal Sense
యెప్పుడు నేము చూచిన నింద్రియకింకరులము	All through our lives, we are servants of our senses. Our lives are subservient to them
ఇప్పుడు నీకింకరుల మెట్టయ్యేమో	Now, how can we claim to be Your servants?
తప్పక ధనమునకు దాస్యము నేము సేసేము	Without exceptions we are slaves to wealth; our lives and actions show our slavery to wealth.
చెప్పి నీదాసులమన సిగ్గుగాదా మాకు	After all this, should we not feel ashamed to call ourselves Your servants?

Deeper Notes:

“ఎప్పుడు” — all through our lives.

“ఇప్పుడు” — only when we remember God.

Our lives demonstrate one thing, while our words say another. We are servants of the senses and servants of wealth, yet when we remember God, we are eager to call ourselves His servants.

Our service to wealth is visible in our actions;
our service to God remains only in our words.

That is the contradiction Annamacharya places before us.

He is not accusing someone else. He makes us see ourselves.

---

Second Stanza:

పడఁతుల కెప్పుడును పరతంత్రులము నేము

వడి నీ పరతంత్రభావము మాకేది

నడుమ రుచులకే నాలుక అమ్ముడువోయ

యెడయేది నిన్ను నుతి‌ఇంచే‌అందుకును      ॥అమ్మే॥

paḍaṃ̐tula keppuḍunu parataṃtrulamu nēmu

vaḍi nī parataṃtrabhāvamu mākēdi

naḍuma ruculakē nāluka ammuḍuvōya

yeḍayēdi ninnu nutiiṃcēaṃdukunu    ॥ammē॥ 

Literal Sense:

Poem Line	Normal Sense
పడఁతుల కెప్పుడును పరతంత్రులము నేము	We are always ready to be at the beck and call of women, eager to win their favour.
వడి నీ పరతంత్రభావము మాకేది	Where is that same eagerness and immediacy toward You?
నడుమ రుచులకే నాలుక అమ్ముడువోయ	Meanwhile, our tongue has been sold-out to taste, constantly craving one taste after another.
యెడయేది నిన్ను నుతించె అందుకును	How can my busy tongue find a moment between these cravings to praise You?

Deep Notes:

We involuntarily develop love, desire, curiosity, attraction and attachment toward things that are visible to us.

But what about GOD?

We cling to what we can see. Clear. What about the One that cannot be seen?

“నడుమ రుచులకే” is especially striking. Tastes were not there from birth; somewhere along the way they came and took possession of the tongue. Gradually, the mind too becomes entangled with them.

The tongue is sold to tastes;

Is there any time left to think of YOU?

That is the irony Annamacharya exposes:

We have plenty of time for what attracts us.

For God do we have time at all?

Bottom of Form

Top of Form

Bottom of Form

Top of Form

Bottom of Form

---

Third Stanza:

తనువులంపటానకు తగ మీఁదెత్తితిమిదె

వొనరి నీవూడిగాన కొదిగేదెట్టు

ననిచి శ్రీవేంకటేశ నాఁడే నీకు శరణంటి

వెనక ముందెంచక నీవే కావవయ్యా      ॥అమ్మే॥

tanuvulaṃpaṭānaku taga mīṃ̐dettitimide

vonari nīvūḍigāna kodigēdeṭṭu

nanici śrīvēṃkaṭēśa nāṃ̐ḍē nīku śaraṇaṃṭi

venaka muṃdeṃcaka nīvē kāvavayyā ॥ammē॥ 

Literal Sense:

Poem Line	Normal Sense
తనువులంపటానకు తగ మీఁదెత్తితిమిదె	We have taken on so many sensual indulgences and attachments that we have worn ourselves out.
వొనరి నీవూడిగాన కొదిగేదెట్టు	How can this exhausted body now become fit to serve You?
ననిచి శ్రీవేంకటేశ నాఁడే నీకు శరణంటి	ననచు = to flower   Yet, poet has not lost hope. He recalls that long ago, “Sri Venkatesha  I took the refuge in You”
వెనక ముందెంచక నీవే కావవయ్యా	And You alone must protect us disregarding our past and what may come hereafter.

Deep Notes:

Here the contradiction reaches the entire persona. Now poet talks of body getting tired out of voluntary engagements.

The same body does not mind indulgence;

when it comes to God, it does not bend.

And yet Annamacharya does not stop there.

Even after exposing all this, he says:

“Sri Venkatesha, I take refuge in You.”

There is no pretence of becoming worthy—neither by what we have done in the past nor by what we may do in the future.

I am as I am.

I have come to You.

And that brings us naturally to his final confession:

We are simply like that—

Deficient in integrity.

But a cobbled-together life.

Before we seek the Lord,

know our life is but a quilt of ragged patches! 

---

X-X-The END-X-X