T-336 మంచి గుణములుగల మగువల సాజ మిది

 తాళ్లపాక అన్నమాచార్యులు

336 మంచి గుణములుగల మగువల సాజ మిది

ForEnglish Version Press Here

పరిచయం 

మనకు దైవము "సర్వాంతర్యామి" అన్నది ఒక ఊహ. ఒక విశ్వాసము మాత్రమే. కానీ దానిపై పూర్తి నమ్మకం ఉండదు. అదే భక్తునికి మనకు గల వ్యత్యాసం. కొందరు ఊహల ఊయలలో, భక్తులు పూర్ణ నమ్మికతోను జీవనం గడుపుదురు. ఒక దానిపై విశ్వాసము, ఇంకోక దానిపై అపనమ్మకం ఉంటే అక్కడ ఇంకా ఎంపిక పని చేస్తూనే ఉన్నదన్న మాట. కాబట్టి "సర్వాంతర్యామి" అన్నది మనకు దాక్కునేందుకు మాటల ఏర్పాటు మాత్రమే. ఈ వ్యత్యాసం స్పష్టమైతే ఈ కీర్తన అత్యంత సులభం.

కానీ, కొన్నింటిని స్వీకరించి, మరికొన్ని త్యజించునది మన ఇప్పటి వివేకం. అందులో హెచ్చుతగ్గులే కనబడును. తాను, తాను మునిగివున్న ప్రపంచము కూడా  "సర్వాంతర్యామి" లోనివైతే ఈ హెచ్చుతగ్గులేమి? ఈ పొరపొచ్చాలేమిటికి? మనిషికి అతని చుట్టువున్న చైతన్యమునకు మధ్య విభజనే సమస్త సమస్య​లకు మూలం. ఉన్నదే ఆ ఒక్కడు. భగవంతుడు. అతడిపై కాక మరి వేరుచూపులేలా? అన్నమాచార్యులవారు నీతులు చెప్పరు. మనమున్న స్థితిని అద్దంలో చూపుతారు అంతే. 

శృంగార సంకీర్తన

రాగి రేకు: 1931-5  సంపుటము: 29-125

మంచి గుణములుగల మగువల సాజ మిది యెంచుకొని దయతోడ నేలుకొనవయ్యా            ॥పల్లవి॥ మనసు నమ్మిన సతి మరి యనుమానించదు ననిచిన వనిత పెనఁగులాడదు యెనసిన జవరాలు యెరవులుసేయదు పనుపడి రతులకు బాఁతిపడుఁగాని    ॥మంచి॥ మరిగిన యాఁటది మరి పాయనేరదు దొరసిన యిల్లాలు దూర దెంతైనా సరి నిచ్చకపులేమ జరపులఁ బెట్టదు యిరవైన కాఁపురాన కేఁకారుఁగాని        ॥మంచి॥ తగులైన కామిని తప్పులేమీ నెంచదు మొగమిచ్చకపు ఇంతి వెగటాడదు నిగిడి శ్రీవేంకటేశ నీదేవు లలమేల్మంగ సొగిసి యీకూఁటముల జొక్కించుఁగాని             ॥మంచి॥

Details and Explanations:

పల్లవి:

మంచి గుణములుగల మగువల సాజ మిది

యెంచుకొని దయతోడ నేలుకొనవయ్యా ॥పల్లవి॥

భావము:

కీర్తన పాదము	సాధారణ భావము	అంతరార్థము
మంచి గుణములుగల మగువల సాజ మిది	(సాజము = సహజము) మంచి గుణములు గల స్త్రీల సహజ స్వభావము ఇదే	(అనేక సంప్రదాయములలో జీవులందరు మహిళలే.) మానవులకు సహజ గుణములే ప్రకృతి.
యెంచుకొని దయతోడ నేలుకొనవయ్యా	అయ్యా! నీవే చేకొని దయతోడ మమ్మేలుకొనవయ్యా	అయ్యా! నీ దరికి మేము రాలేము. దయతో మా హృదయములను నీవిగా పాలించు.

గూఢార్థవివరణము:

దైవమును ఒక యువతి పెనిమిటి లాగాను, ఒక యోగి సర్వాంతర్యామి లాగ చూచు విషయమీ కీర్తన.

“మంచి గుణములుగల మగువల సాజ మిది”: ఇది నీతి బోధ కాదు. ఇక్కడ "మంచి గుణములు" అనగా ఉన్న గుణములు.  తెచ్చిపెట్టుకున్న అవగుణములు తొలగినపుడు మిగిలేది ప్రకృతి సహజ గుణములు.

“యెంచుకొని దయతోడ నేలుకొనవయ్యా”: అయ్యా శ్రీవేంకటేశుడా మాకై మేము నిన్ను చేరలేము. కావున నీవే ఈ విశాల ప్రపంచంలో ఈ చిన్న జీవి ఉనికిని కనిపెట్టి దయతో ఏలుకొనవయ్యా.  ఇందులో ఇంకొక మర్మము కూడా ఉంది. ఎంచుకొని దైవము వద్దకు చేరుట అనగా ఎదో ఒక మార్గమున్నదని అర్థం. కానీ ఆ పరమాత్మ వద్దకు చేరుటకు మార్గములే లేవు అన్నది విదితమే.

---

మొదటి చరణం: 

మనసు నమ్మిన సతి మరి యనుమానించదు

ననిచిన వనిత పెనఁగులాడదు

యెనసిన జవరాలు యెరవులుసేయదు

పనుపడి రతులకు బాఁతిపడుఁగాని          ॥మంచి॥ 

భావము:

కీర్తన పాదము	సాధారణ భావము	అంతరార్థము
మనసు నమ్మిన సతి మరి యనుమానించదు	మగడిని హృదయపూర్వకముగా నమ్మిన సతి తిరిగి తిరిగి అనుమానించదు	నమ్మకము, అనుమానము ఒకేచోట నిలువలేవు. ఒకటి ఉంటే రెండవది ఉండదు.
ననిచిన వనిత పెనఁగులాడదు	(ననిచిన = పూచిన​, పుష్పించిన, పల్లవించిన, చిగిరించిన) హృదయములో ప్రేమ చిగిరించిన వనిత మగనితో చిఱ్ఱుముఱ్ఱులాడదు.	వికాసము చెందిన మనస్సు వాస్తవమును స్వీకరించును. పెనఁగులాడదు.
యెనసిన జవరాలు యెరవులుసేయదు	(ఎరవులుసేయదు = అన్యముగా భావించదు, వేఱుగా చూడదు) మనసిచ్చిన యువతి మగనిని తనకంటే అన్యముగా భావించదు	మనమంతా ఇదికాకపోతే ఇంకొకటైనా చేజిక్కించుకుందామని ఒక పక్క భగవంతుణ్ణి నమ్ముతూనే ఇంకో పక్క ప్రత్యామ్నాయ ఏర్పాట్లు చేసుకుంటాం. ఉన్నదే ఆ ఒక్కడు. భగవంతుడు.  మరి అతడిపై కాక వేరుచూపులేలా?
పనుపడి రతులకు బాఁతిపడుఁగాని	(పనుపడి = అధీనమగు, వశమగు) తనకు తాను మగనికి అధీనమై సంగమమునకు ఎదురు చూచును.	సర్వము జగన్నాథమనుచు జీవన ప్రవాహములో విరోధము లేకుండ సహజముగా కలిసిపోవుట.

గూఢార్థవివరణము:

“మనసు నమ్మిన సతి మరి యనుమానించదు”: నమ్మకము, అనుమానము పెట్టుడు మాటలు. అవి లేనిదే అసలు నమ్మకము.

“ననిచిన వనిత పెనఁగులాడదు”: పెనఁగులాట లోపలి ఘర్షణకు సంకేతము.

“యెనసిన జవరాలు యెరవులుసేయదు”: అటునిటు ఊగు హృదయము వేఱుగా ఉన్నదే. వేఱు భావములేని చోట జవరాలను భావము ఎక్కడ​?

"పనుపడి రతులకు బాఁతిపడుఁగాని": జగన్నాథునిలో మన ఇప్పటి అస్తిత్వమేది?

---

రెండవ చరణం:

మరిగిన యాఁటది మరి పాయనేరదు

దొరసిన యిల్లాలు దూర దెంతైనా

సరి నిచ్చకపులేమ జరపులఁ బెట్టదు

యిరవైన కాఁపురాన కేఁకారుఁగాని          ॥మంచి॥

భావము:

కీర్తన పాదము	సాధారణ భావము	అంతరార్థము
మరిగిన యాఁటది మరి పాయనేరదు	మగడిపై తన్మయత్వములో ఉన్న స్త్రీ మరి విడిచి ఉండలేదు.	ఆ అనిర్వచనీయ స్థితిని చేరిన యోగి తిరిగి అలవాటు పడిన పూర్వపు చిత్తవృత్తులలో పడడు.
దొరసిన యిల్లాలు దూర దెంతైనా	అనుభవ జ్ఞానముగల ఇల్లాలు ఎంతకష్టమైనా తనవాడిని నిందించదు.	యోగ స్థితిలోని  బాధను మూగగా అనుభవించునే కానీ అక్షేపములు మోపడు.
సరి నిచ్చకపులేమ జరపులఁ బెట్టదు	(నిచ్చకపులేమ = నిచ్చకపు లేమ = ఇష్టపడిన ఆడది; జరపుల బెట్టదు = తొందర చేయదు, తర్వాత అంటూ వాయిదాలు వేయదు)  సరిగా ఇష్టపడిన ఆడది మగడి కార్యములు తర్వాత అంటూ వాయిదాలు వేయదు	ఈ ప్రపంచ కార్యములు దైవ కార్యములు అను బేధములలో చిక్కుకొనక  కార్యములు తొందర చేయుచున్నను నిశ్చలుడగును.
యిరవైన కాఁపురాన కేఁకారుఁగాని	(ఇరవు = స్థానము, స్థిరము, సదనము;  ఏకారుఁగాని = మిక్కిలి కోరును గాని, సేవించును గాని, బాధపడును గాని) బాధలువున్నా స్థిరమైన కాపురమును ఆ స్త్రీ మిక్కిలి కోరును గాని	బాధలువున్నా ఆ స్థిరమైన దానిని సేవించును గానీ వేగిర పడడు.

గూఢార్థవివరణము:

"మరిగిన యాఁటది మరి పాయనేరదు": మరిగిన ఈ చిత్తవృత్తులలో తిరుగుట యోగమా?

"దొరసిన యిల్లాలు దూర దెంతైనా": దూరుట = అక్షేపించుట​. బాధ ఉంటే అక్షేపణ  సహజము. అంటే ఇప్పటి చిత్తవృత్తులు పోలేదన్నమాట​.

“సరి నిచ్చకపులేమ జరపులఁ బెట్టదు”: నేను దేవుణ్ణి కొలుస్తాను. నేను దేవుణ్ణి కొలుస్తూవున్నాను. ఈ భావనలన్నీ మన దేహపు చిత్తవృత్తులు.

అటువంటప్పుడు  "యిరవైన కాఁపురాన కేఁకారుఁగాని" = బాధలువున్నా ఆ స్థిరమైన దానిని సేవించు స్థితి ఏమి?

---

మూడవ చరణం:

తగులైన కామిని తప్పులేమీ నెంచదు

మొగమిచ్చకపు ఇంతి వెగటాడదు

నిగిడి శ్రీవేంకటేశ నీదేవు లలమేల్మంగ

సొగిసి యీకూఁటముల జొక్కించుఁగాని ॥మంచి॥

భావము:

కీర్తన పాదము	సాధారణ భావము	అంతరార్థము
తగులైన కామిని తప్పులేమీ నెంచదు	ప్రేమతో మగనిని తగులుకొన్న స్త్రీ అతడి తప్పులనెంచదు.	సర్వాంతర్యామి యందు స్థిరపడిన మనస్సు లోకమును విమర్శించదు.
మొగమిచ్చకపు ఇంతి వెగటాడదు	(మొగమిచ్చకపు = ముఖము ఎదుట సంతోషము కలుగునట్లు పలుకు) ఎదుట సంతోషము కలుగునట్లు పలుకు ఇల్లాలు వెనుకగా తనవాడిని అసహ్యించుకొనదు.	సర్వాంతర్యామిని హృదయపూర్వకముగా స్వీకరించిన యోగి ముందొక మాట వెనుకొక మాట చెప్పడు.
నిగిడి శ్రీవేంకటేశ నీదేవు లలమేల్మంగ	లోపల దాగివున్న శ్రీవేంకటేశ (ఇక్కడి దాకా భక్తుడు). నీవు వెతుకుతున్న అలమేలుమంగ (అభేద భావము అలముకొంది)	ఈ చరాచర జగత్తునకు లోదాగిన అధిపతివైన శ్రీవేంకటేశ (ఇక్కడి దాకా యోగి) నీవు వెతుకుతున్న అలమేలుమంగ (అభేద భావము అలముకొంది)
సొగిసి యీకూఁటముల జొక్కించుఁగాని	ఆ సౌందర్యముతో కూడిన కలయికలను మరింత శోభాయమానముగా చేస్తుంది	ఈ జీవజగత్తుతో సంబంధము ఏకత్వమేకానీ అస్వాభావికములు కల్పితములు కావు. కృత్రిమము తొలగినప్పుడు ఆ సంబంధములోని సొగసు బయటపడును.

గూఢార్థవివరణము:

"తగులైన కామిని తప్పులేమీ నెంచదు": విమర్శించుటకు ఆ కామిని విడిగా ఉంటే కదా?

"మొగమిచ్చకపు ఇంతి వెగటాడదు": యోగికి లోనొకమాట​, పైకొక మాటలేలా?

"నిగిడి శ్రీవేంకటేశ నీదేవు లలమేల్మంగ": కవి శ్రీవేంకటేశుడు లోపల ఉన్నాడనునది గ్రహించిన వెంటనే భేద భావము తొలగిపోయినది.

"సొగిసి యీకూఁటముల జొక్కించుఁగాని": ఈ ప్రపంచముతో మన సంబంధమేమి? ఏకత్వములేని అస్వాభావికములే పని జేయుచున్నవా?  

---

X-X-X THE END X-X-X